Geen verslag, wel foto's

Geen verslag, wel foto's

Geen verslag, wel foto's.

Wakker geworden met het geluid van de geelgors en de veldleeuwerik op de achtergrond. Beide vogels zaten elke ochtend te zingen vlakbij ons raam. Na een heerlijk ontbijt zijn we met de bussen B en C vertrokken.

Johan had een vrije dag dus Gabriel en Bas waren de chauffeurs. Op naar de eerste stop, een wandeling door een gevarieerd gebied, met struweel, bosjes, grasland en klif. Een gedeelte van de blauwe route wandeling bij Craster Parish Council.

Rond de ruïnes van het kasteel zagen we op de klif o.a. de Noordse stormvogels broeden. Met het kasteel op de achtergrond werden er van menig stel foto’s gemaakt voor het thuisfront. In het veld waren ontzettend veel veldleeuweriken te zien en te horen.

Via een haventje, langs gezellige mooie Engelse huisjes zijn we weer terug naar de bussen gelopen. In Amble by the Sea zijn we gestopt om wat boodschappen te doen voor de lunch. Daar ook gewandeld over de pier waar we grote sterns en veel middelste zaagbekken zagen en de eerste steenlopers en bontbekplevieren hebben waargenomen. Op de pier zaten vissers op grote krabben te vissen. De temperatuur was inmiddels gestegen naar een heerlijke 20 graden Celsius dus op het strandje waren diverse dagjesmensen.

Na deze stop zijn we naar East Chevington vertrokken naar Druridge Bay Country Park waar langs een groot meer in het gebied diverse vogelkijkhutten waren gebouwd. Via een mooi aangelegd wandelpad kregen we veel kleine vogels goed in beeld. Zoals o.a. de roodborsttapuit, de grasmus, kneu en rietgors. Vanuit de hutten zagen we grote sterns, visdiefjes, aalscholvers en knobbelzwanen.

Bij onze laatste hut werd een waterral gehoord en ook een roerdomp. Na enige discussie en het zo vaak te horen geluid van de roerdomp, dat het bijna onmogelijk leek dat hij echt was, werd er toch geconcludeerd dat het om het ijzeren hek achter de hut ging, waar de wind volop doorheen blies. Op de terugweg naar de bussen werden nog mooie plantjes o.a. orchideeën op de foto gezet. Vlakbij de bussen werd nog een Cetti’s zanger gehoord. De temperatuur was iets opgelopen en men was moe en voldaan van een heerlijke dag.

De laatste excursie werd gecanceld. Echter er ontbrak nog een heerlijk ijsje aan deze zonnige dag. Dus onze geweldige organisatoren YoJo regelden ter plekke dat we bij de daar aanwezige horecagelegenheid ons te goed konden doen aan een heerlijk ijsje in de zon. Terug in het hotel werd er door een aantal van ons nog even op het terrasje genoten een drankje. Bij het wachten op onze maaltijd (1 ½ uur) zag ik door het raam ineens een Bruine Kiekendief vlak bij ons hotel over het veld scheren. Weer een mooie waarneming ter afsluiting van deze fijne vogeldag. Na het eten werden nog de lijsten bijgewerkt van de waargenomen vogelsoorten.

Voor een aantal trouwe voetbalkijkers was er een speciale tafel gereserveerd in het cafetariagedeelte van het hotel waar ook deze avond bij een spannende wedstrijd tussen België en Roemenië werd genoten van een heerlijk Engels biertje. Margot

Ik begin maar meteen met de belangrijkste gebeurtenis van deze dag, nl. een voetbalwedstrijd op TV tussen Nederland en Frankrijk ‘ s avonds om 20.00u. Het EK in Duitsland was aan de gang. We bevinden ons nog in de poelfase. Uitslag 0-0. Lekker belangrijk zult u – zeker gezien de uitslag – als VWG-lid zeggen. Ik begrijp dat, maar mij gaat het hier niet om die zouteloze uitslag. Wel om het groepsproces op de langwerpige bank voor de TV dat zich hier aan het voltrekken was. Voor een zestal mannen van onze groep was deze wedstrijd namelijk een ‘must-see’. Een mens kan meerdere hobby's hebben, nietwaar. Door gezamenlijk te kijken naar deze wedstrijd voltrok zich een ‘ever-closing-union’ tussen deze mannen. Nu eens ging de man uiterst links uit zijn dak bij een opgelegde kans, dan weer maakte de man rechts van het midden de scheidsrechter uit voor rotte vis.‘Je ziet toch ook in de repeat dat dit een flagrant foutieve beslissing is!’ Ik zal hier niet herhalen wat links en rechts geuit werd bij regelmatig gemiste kansen bij doelrijpe kansen.

Zoveel lawaai maakten wij zessen in deze belendende TV-kamer dat op een bepaald moment enkele vrouwelijke VWG-ers de bar verlieten en poolshoogte kwamen nemen: ‘Mannen, gaat het hier wel allemaal goed?’ Wat heeft dit vogels te maken vraagt het lid dat bij mij in de buurt woont en thuis bleef?? Niets. Echter, elke vereniging heeft twee doelstellingen, is mijn overtuiging als sociaal-psycholoog.
1. Beoefenen van de hobby’s.
2. Contact(en) en gezelligheid bevorderen tussen de leden. Soms bloeien er zelfs mooie vriendschappen op tussen hen. YoJo, het zal u bekend zijn, zijn nog een stap verder gegaan. (Nou niet riposteren dat schaak- en bridgeclubs deze contactdoelstelling niet hebben. Ja, niet als ze achter de borden zitten of de kaarten voor zich hebben. Maar kijk maar eens na afloop: de analyses, de beste voortzettingen en het juiste contract vliegen u om de oren).

Terug naar de TV-kamer. Ook hier was tussen de zes mannen een essentieel proces gaande van groeiende onderlinge binding. Of, om het in de taal van het gastland te zeggen: een proces van teambuilding.

Toch nog een enkele opmerking over de vogels. Op het land viel dat aspect mij tegen. Terwijl ik juist buitengewoon verrast was door de enorme aantallen en soorten zeevogels. Vooral in hun broedreservaten aan de kust en op de basaltblokken op zee. Het weer op deze langste dag van het jaar was prachtig. Het landschap in dit uiterste NO-puntje van Engeland is hier en daar adembenemend. Maar nogmaals, de natuurlijke rijkdom viel mij tegen. De achteruitgang in biodiversiteit heeft blijkbaar ook hier plaatsgegrepen.

Ton Renniers was mee deze reis, deze keer ‘gewoon’ als lid. Hij zat de hele week in dezelfde bus als ik. Daardoor kon ik vaststellen hoe verknocht hij aan Engeland is en hoe bekend hij is met de topografie van Engeland. Ook met Northumberland, hij kent dit gebied als zijn broekzak. Mijn dank gaat uit naar zijn inbreng. Ook Luc Hoving bedank ik. Luc is al lang lid maar kende ik niet. Hij bleek een uitstekende kamer en busgenoot. Dus, het zal u niet verbazen, ik vond het een gezellige en geslaagde reis. Ondanks de putholes in de wegen waar zo’n beetje elke Engelsman over klaagt (naast veel andere zaken).Dik

Geen dagverslag

Tegen de tijd dat we Engeland naderen - we varen al heel lang langs de kust - komen de eerste zeevogelwaarnemingen: Jan van Genten, stormmeeuwen - zelfs een dolfijn - worden gespot. Als we de haven van North Shields invaren zien we veel aalscholvers. Geen kuifaalscholvers, die zullen we pas later zien.

Onze eerste stop in Engeland is Branton Burns, een rustig gebied met 2 meertjes. Busje 3 heeft de plek nog niet gevonden maar wij gaan vast lopen. We kunnen, gezien de tijd, niet om de beide meertjes heen lopen, en bij een mooie kijkschutting houden we halt. De omgeving is prachtig, de heuvels hier zijn al behoorlijk hoog. En alles is intens groen. Waarschijnlijk zijn de Burns ontstaan omdat het water van de omringende heuvels zich hier verzameld heeft. Intussen is het 3e busje gearriveerd en zij hebben natuurlijk iets bijzonders gezien. Helaas weet ik niet meer wat!

We vervolgen onze weg naar Purdy Lodge door de Cheviot Hills. We bevinden ons in de Border Country, vroeger een ruig gebied waar veediefstallen en erger veel voorkwamen.

Wij genieten van het prachtige landschap, de streek is dunbevolkt en doorsneden met mooie riviertjes. We rijden door de Harthope en de Breamish Valley, waar riviertjes zich doorheen slingeren. We stoppen bij ieder bruggetje, waar we immers de meeste kans hebben een dipper (waterspreeuw) te zien. Bij de eerste brug zijn er twee vogelaars die een dipper zien opvliegen, of iets wat er heel erg op lijkt. De rest heeft het nakijken. Maar de week is nog lang……….

Het is een genot om onder dit heerlijke zonnetje de vallei van Harthope Burn te verkennen. Genoeg te zien, genoeg om van te genieten, maar nog even geen dipper. Bij aankomst in Purdy Lodge, aan de autoweg gelegen, beschikt over een ruim aanbod aan kamers. Onze kamers bevinden zich aan de achterkant. Met uitzicht op een groot korenveld en heel in de verte de contouren van Banbury Castle.Johan

Het vertrek vanaf Hazerswoude verloopt voorspoedig.

Doordat een flink aantal af heeft moeten zeggen, blijven we met 17 personen over. Verdeeld over 3 busjes hebben we een luxeprobleem: de verdeling wordt 1 x 5 en 2 x 6. Alles kan mee.

We zijn al snel in IJmuiden en na wat geharrewar over: wie zit waar? kunnen we aan boord.

En dan begint de lange overtocht naar Newcastle. Iedereen wordt opgewaardeerd door het overschot aan hutten. Wel blijkt dat ze onze gegevens slordig verwerkt hebben. We hebben goede bedden, maar het is wel erg warm in de hutten.

Het uitgebreide dinerbuffet laten we ons goed smaken en bij het ontbijt de volgende morgen doen we het nog eens dunnetjes over. Johan

De dag begon lekker zonnig, en vol goede moed verzamelde een deel van de groep zich op de parkeerplaats. Bij aankomst in Zevenhuizen was dat al minder, maar het mocht de pret niet drukken. De groep was inmiddels compleet, en onder leiding van Jikke liepen we naar een eerste plekje toe. Ten noorden van de plas is een aardige strook moerasachtig natuurgebied met veel riet en water, aan de rand van de plas. We werden meteen vergast op het gekwetter van karekieten en rietzangers. In het water tussen het riet ontwaarden we diverse eendensoorten, ganzen en zwanen. Tot onze aangename verassing vlogen er drie koekoeken over. Terwijl we over het pad langs de rietkraag liepen, zagen we af en toe een klein, onbestendig schimmetje langs schieten. Met een beetje geduld konden we zo een blauwborst en rietgors zien en horen. We werden ook hartelijk ontvangen door het doordringende geluid van een Cetti’s zanger.

Op het parallelle pad zagen we de hele tijd twee mannen met grote kijkers gericht op de bomen van een eilandje. Toen we bij hen waren aangekomen, bleek dat ze een haviksnest met jongen in het vizier hadden. Daar moesten wij natuurlijk meer van weten! Na een tijdje zagen we pa (of ma, de meningen waren verdeeld) met een prooi aanvliegen. Na even cirkelen boven het eilandje daalde hij/zij tussen de takken, een eindje van het nest vandaan. Na het voederen vloog de grote vogel naar een naburig eiland en ging hoog in een boom zitten. Meeuwen en kraaien vlogen waakzaam rond, en ook een merel schetterde luid.

Een eindje verderop zagen we de blauw-rode schittering van een ijsvogel, die al gauw uit zicht tussen de takken op de oever verdween. Een havik-ouder vloog nog eens langs met een flinke prooi in zijn klauwen.

Op de terugweg naar de parkeerplaats liepen we langs een waterpartij waar twee futen woest tegenover elkaar zaten, en een zwaan met een trits pluizige jongen. Vanuit het riet werden we in de gaten gehouden door een groepje waakzame grauwe ganzen. In het struikgewas fladderde een groepje kneus rond.

Inmiddels begon het wat te spetteren. We verzamelden ons vlakbij de parkeerplaats, waar sommigen afspraken nog ergens koffie te gaan drinken. Op de terugweg werd vanuit de auto waar ik in zat nog een blauwe kiekendief en een gele kwikstaart gezien.

Het gebied is niet heel groot, maar zeker de moeite waard. Er is veel te zien en het moerassige karakter is heel mooi. De paden zijn goed begaanbaar, de parkeerplaats is ruim opgezet. Een geslaagde excursie! Jikke

De Marker Wadden, Yolanda en ik zijn er al een keer geweest, zo'n beetje een jaar na de oplevering en toen met Fogol via Enkhuizen. Het werd dus tijd om te bekijken wat er is gebeurd.

Nou, een hoop hoor, werkelijk schitterend opgespoten eilandjes die al aardig zijn begroeid en inderdaad, soms lijkt het wel of je door Oost Polen wandelt. Dan moet je wel de goede kant op kijken, want de kuststreek staat vol met windmolens.....

Maar goed, met een ploeg van 22 mensen gaan we op weg vanuit Lelystad, de meesten met korting vanwege hun lidmaatschap van Natuurmonumenten. Veel nieuwe gezichten vandaag en zullen aan het eind alleen maar tot de conclusie komen dat zij zich vaker moeten inschrijven voor een excursie! Je krijgt na een boottocht van 3 kwartier drie uur de tijd om rond te lopen. We nemen daarom de korte route, de vogelvluchtroute van 3,5 km.
Het is heerlijk weer, wat winderig, maar helder en geen regen! Je kunt er in mooie bungalowhuisjes verblijven (4-persoons voor 4 nachten = 60 Euro p.p.p.n.). Dat moet toch een bijzondere ervaring zijn als iedereen weer weg is en het licht gaat uit....

Het is half april en het miechelen van de vogels moet nog beginnen, maar er zit mooi spul. We worden massaal verwelkomd door witte kwikjes. Het riet staat aardig hoog en eerst worden we verwelkomd door de rietzangers, maar daar zijn ze, de baardmannen! Dat werd wel weer eens tijd hoor ik van verschillende kanten. De groep blijft bij elkaar en gezamenlijk werken we de verschillende kijkhutten af. De eerste heeft een aardige afloop, waardoor je op ooghoogte langs de waterlijn naar de vogels kijkt, ik zag zelfs een visje voorbij komen. Alles ziet er mooi verzorgd uit en je hebt niet het idee dat je op net aangelegde paden loopt. Er wordt nog weinig gebroed, alleen de grauwe ganzen lopen al met jongen. Maar verder gaan we. De laatste hut die we aandoen is de bekendste, die zie je al vanaf de boot. De drang om nog een versnapering te pakken in het restaurant was op een enkeling na te groot om de trappen te pakken..... maar wat een uitzicht. Way to go MarJon en Gene, uuuhhh, Gabriel!

We nemen afscheid rond een uur of 3 zonder Toet, die staat te kleppen met de bootmannetjes, maar dit terzijde..... Conclusie: ga er naar toe!

Vogellijst
baardman, bruine kiekendief, cetti zanger, fuut, gele kwik, geoorde fuut, grauwe gans, grote zaagbek, grote zilverreiger, kleine karekiet, kleine plevier, kleine zilverreiger, kluut, kokmeeuw, krakeend, kuifeend, meerkoet, pijlstaart, rietgors, rietzanger, roerdomp, slobeend, tafeleend, visdief, waterhoen, waterral, wilde eend, wintertaling, witte kwikstaart

Johan Meijer

In de Ridderhof hebben de 40 geïnteresseerden genoten van de boeiende lezing van Johan en de prachtige foto’s daarbij.

Het gebied De Wilck is een Natura 2000 gebied, ontstaan in de jaren ’80 voor ruilverkaveling. Het bestaat uit vochtige en natte graslanden en maakt met 125 hectare onderdeel uit van het HollandsUtrechtse veenweidegebied. De Wilck was jarenlang van betekenis als foerageergebied en vooral rustplaats voor wintergast de Smient en Kleine Zwaan.

De Kleine Zwaan kiest nu andere gebieden uit, mede doordat hun lievelingsvoedsel suikerbieten en aardappelen na de oogst niet meer op het land liggen waar ze foerageren. De Wilck is nog wel van grote betekenis als rust- en foerageergebied voor Smienten. In 2022 is De Wilck met 9 hectare uitgebreid en het wordt eerdaags samen met Staatsbosbeheer ingericht; vooral plasdras.

Johan en Cor Kes onderzoeken jaarlijks welke broedvogels er zijn in De Wilck. Zo zijn er nesten van weidevolgels zoals van de kievit, grutto, scholekster, tureluur en veldleeuwerik. Ook de nesten van de watervogels zijn geteld, waaronder de verschillende soorten ganzen, eenden en meerkoeten én van de zangvogels zoals kneu, kleine karekiet en de rietzanger.

Gebleken is dat er al jarenlang een duidelijke afname is van het aantal nesten van vooral weidevogels, zoals grutto, tureluur en kievit. Opvallend is dat redelijk veel eieren van de grutto uitkomen, maar dat maar 15 procent van de kuikens vliegvlug wordt. Waar ligt dit aan? Is het peilbeheer van invloed en/of het aantal rovers (predatoren)? Al jarenlang lukt het nauwelijks om jongen van onze nationale vogel de Grutto, groot te brengen.

Gelukkig zijn er veel vrijwilligers, boeren en wetenschappers die zich hiervan bewust zijn en het tij willen keren. In 2022 en 2023 is op initiatief van de provincie door “CSI� (Crime scene Investigation) onderzoek gedaan om te achterhalen wat de uikensterfte veroorzaakt en hoe het mogelijk voorkomen kan worden. Overdag wordt door vrijwilligers en onderzoekers volgens vaste methodes geobserveerd: waar de grutto’s en hun jongen zich bevinden, hoe het grasland er daar uitziet en welke roofdieren er aanwezig zijn. Met wildcamera’s worden nesten in de gaten gehouden. Zowel om te zien welk dier (kleine mantelmeeuw, zilvermeeuw, hermelijn, bruine kiekendief, buizerd, kraai, verwilderde kat, bruine rat en vos) er eieren rooft maar ook welke prooidieren de plaatselijke buizerd naar zijn jongen brengt. Er zijn in De Wilck ook vossenrasters geplaatst om de vossen te weren.

Het insectenaanbod is onderzocht met een pot- en plakval, waaruit gebleken is dat er voldoende insecten in De Wilck aanwezig zijn. Daarnaast is gebleken dat er voldoende variatie in kruiden en grassen is, maar het gras kan nog wel hoger om de grutto verder te beschermen. Zou het toevoegen van mest een oplossing zijn, naast de huidige verschalingsmethode? Het waterpeil is deze winter iets lager gehouden door Staatsbosbeheer. Niet al het onderzoek is gelukt. Een vrouwtje- en mannetje buizerd zijn tijdelijk voorzien van een gps-zender met zonnecellen om te kunnen zien in welk gebied er gejaagd wordt en wat bij het nest gebracht wordt waar een camera met SD kaart is geplaatst. Het ene jaar was de SD kaart al snel vol en het andere jaar is de camera al snel ondergepoept. Wel was toen nog te zien dat er 15 kuikens in 10 dagen naar het nest zijn gebracht, wat omgerekend zou betekenen dat de buizerd 20% van het aantal kuikens zou kunnen doden voordat ze uitvliegen. Zo is er ook tevergeefs een poging gedaan om met geluidsopnamen van alarmroepen en met nachtkijkers te achterhalen welke nachtelijke roofdieren het op de grutto’s hebben voorzien. Daarnaast was het niet mogelijk om bijna vliegvlugge grutto’s te ringen om ze te kunnen volgen.

Conclusie van het onderzoek van de afgelopen jaren

s Nachts had het nog flink geregend, maar de weerman had beloofd dat het vanuit het zuiden droog zou worden. Om acht uur ’s morgens, toen de twaalf deelnemers zich in Hazerswoude verzamelden, was dat nog niet het geval. Eenmaal onderweg in drie auto’s reden we gelukkig al snel onder de regen vandaan. Om negen uur was de eerste stop bij de buitenhaven van Stellendam, zo hadden organisatoren Yolanda en Johan bepaald. Dat was gezien het tij een goede beslissing want het opkomende water maakte dat de vele vogels niet al te ver weg zaten. Gewapend met een indrukwekkende hoeveelheid glaswerk beklommen we de dijk en daar zagen we al gauw heel wat soorten vogels, waaronder natuurlijk veel steltlopers, zoals kluut, steenloper, tureluur en bonte strandloper, eenden zoals krakeend, middelste en grote zaagbek en verder een flinke groep lepelaars en een moordlustige grote mantelmeeuw die het op een fuut voorzien had. Aan de zuidkant van de buitenhaven ligt ook nog een plas. Daar ontdekten scherpe ogen een ijsvogel. In een grote groep kuifeenden ontdekten we ook een topper.

Voor de volgende stop gingen we naar de Slikken van Flakkee, parkeerplaats Bieningenweg. Eén uitkijkpunt lag bij de parkeerplaats en een ander op ca. 10 minuten lopen. Op deze plekken, uitkijkend op de Grevelingen zagen we onder andere veel pijlstaarten en kieviten en ook een kleine zilverreiger. Al lopend viel er heel wat te bespreken: er werden bijvoorbeeld nostalgische herinneringen opgehaald aan Koot en Bie en hun vaak geniale bijdragen aan onze taal en hun profetische inzichten in de Nederlandse politiek.

Dan naar de parkeerplaats aan de Strandweg in de zuidoosthoek van de Grevelingen. Onderweg over de N59, met links de Krammer, zagen we rechts in de Grevelingen een roze wolk. Deze bestond uit zo’n 40 – 50 flamingo’s. Deze gemengde groep met daarin Europese en Chileense flamingo’s overwintert al geruime tijd op de Grevelingen, vaak in de omgeving van Battenoord. Vroeger zaten er ook wel Caribische flamingo’s in deze groep maar die worden niet meer gezien. De groep trekt in het voorjaar om te broeden naar het Zwillbrocker Venn, net over de grens bij Winterswijk en Groenlo. Vanaf de parkeerplaats was de groep flamingo’s met enige moeite wel te zien en verder waren er brilduikers en flink wat middelste zaagbekken.

Om 12.30 precies gingen wij aan de lunch in Restaurant Grevelingen. Dat ligt vlak bij de kruising van de N59 en de N257. Naast het restaurant ligt een soort havenkom met daarin allemaal boeien. Daarmee worden in de zogenaamde hangcultuur-mosselen gekweekt. In die havenkom, die aan de Krammer grenst, zag ik bij voorgaande bezoeken altijd wel een geoorde fuut en dat was na enig zoeken ook nu het geval. Na de nodige doses koffie, soep en broodjes reden we naar de Klein Beyerenpolder op de Schouwen-Duiveland. De polder grenst aan de Oosterschelde en bij vloed, zoals deze keer, zitten er veel vogels, waaronder opvallend grote groepen pijlstaarten en wulpen. Tussen al die chakeringen bruin bleken ook kemphanen te zitten. Wat verderop, even voorbij het Watersnoodmuseum, stopten we op de parkeerplaats hoek Nieuwendijk/Weg van de Buitenlandse Pers. Ook daar weer dichte drommen vogels, waartussen met veel moeite en dank zij scherpe blikken ook een aantal watersnippen te vinden was.

Plan Tureluur was de volgende stop, aan dit onder water gezette voormalig boerenland bevindt zich in de zuidoosthoek langs de Slikweg een uitkijkpost met de naam Turegluur. Bij het aanbrengen van de gaten in het kijkscherm is blijkbaar wel nagedacht over de juiste hoogte van de gaten. Bij nogal wat hutten en kijkschermen is dat niet gedaan. Berucht is de – wel architectonisch fraaie – hut “Tij� bij Stellendam, maar er zijn er meer waar geen vogelaar aan te pas is gekomen. Hier hadden we nogal wat tegenlicht, maar dat belette ons niet om een groep van naar schatting 500 – 1000 rosse grutto’s te zien. Er zat nog veel meer, maar zoals gezegd het tegenlicht maakte dat wat lastig.

Onze laatste stop was de Brouwersdam bij de uitwatering. Er was niet heel veel wind, dus de kitesurfers waren thuis gebleven. Dat gold niet voor de campers. De oever stond er vol mee, maar er was nog wel een lekje voor ons. Aanvankelijk leek het nogal een lege zee, maar al snel werd een mannetje eider gezien, gevolgd door roodkeelduikers, middelste zaagbekken en zwarte zee-eenden. Een grijze zeehond zwom vlak langs. Het was inmiddels iets na vieren en tijd om op huis aan te gaan. Het was een gezellige dag en we zagen ruim 60 soorten vogels. Veel dank aan organisatoren Yolanda en Johan en aan chauffeurs Dik, Mark en Johan.

Lex Burgel

Zaterdag 25 november lijkt een gunstige uitzondering te zijn, qua weer, temidden van alle regendagen. Helemaal droog gaan we het niet houden.

We beginnen bij het Natuurbelevingscentrum de Oostvaarders, waar altijd veel te zien is. Ondanks de golfslag veroorzaakt door de stevige wind kunnen we nog wel wat in het water waarnemen. Als de vogels zich aan de randen van het water ophouden, is het goed te doen.

Natuurlijk staat er een rijtje aalscholvers zich te drogen en verderop bevinden zich enkele grote zilverreigers. Smienten zijn er in grote getale en ook onderscheiden we een paar wintertalingen, die om het moeilijk te maken hun kop in de veren hebben. Dat zouden wij ook wel willen, want het is flink waterkoud. Even later hoor ik Ans ‘grote zaagbek’ roepen. We zien alleen het mannetje dat als een echte macho heen en weer zwemt, roomwitte borst vooruit, golven trotserend en flink schuddend met zijn veren voor een goede schoonmaakbeurt. We moeten er wel het Kraaiennest voor in en dan staan we hoog en met onbelemmerd uitzicht op het landschap. In de verte zit een buizerd op de uitkijk op een soort galg, wachtend op een gemakkelijke prooi.

We gaan een eindje lopen langs het Jan van de Boschpad naar de uitkijkheuvel waar we tegelijkertijd met een flinke bui arriveren, waardoor het zicht minder wordt, maar de rondsluipende vos aan de overkant zien we toch nog wel. Op een gegeven moment zie ik schuin boven mij een groot uitgevallen meeuw met smalle vleugels en donkere vleugeltippen. Het lijkt we een blauwe kiekendief, maar dat zal wel niet…….. Later blijkt dat mijn ingeving een juiste was, want er is een blauwe kiekendief gespot, boven de uitkijkheuvel.

Bij camping Waterhout aan de Trekvogelweg zien we al wandelend over ettelijke bruggetjes de dodaars, nu in winterkleed: 7 tinten grijs. In de nabijgelegen vogelhut, zonder deur - wat een trekgat - zien we na wat turen het mannetje en vrouwtje brilduiker en na nog beter turen blijkt er ook een nonnetje rond te zwemmen. Eerst zien we de vrouw, maar later ook nog de man. De golfslag maakt het ons niet gemakkelijk.

We rijden langs het vrij woeste Eemmeer, stoppen langs de dijk, waaien er bijna vanaf en zien ook nog geen baardmannetjes. Ja die kijken wel uit!

Op naar het Buitencentrum Oostvaardersplassen, waar we eerst de naderende bui afwachten om later een lange trek over een drassig pad te maken tot we door een tunnel een kijkhut bereiken. Door het ruwe weer hebben alle vogels een goed heenkomen gezocht en zien we dus alleen maar driftige golven en intussen heeft de volgende bui zich alweer aangemeld: kort maar krachtig. Gelukkig komen we even later op een rustig plekje, de zon gaat schijnen en de wind is hier afwezig. Kleine vogeltjes hippen in deze oase van de ene tak op de andere. We zien een boomkruiper, kleine olijfgroene minivogeltjes- goudhaantjes - een enkele met een rood streepje op zijn kop en goed te zien tegen de intussen blauwe lucht, de lange staart van een staartmees. Ja, hier is het goed toeven!

We wandelen terug langs een vernieuwd gedeelte dichtbij het bezoekerscentrum.

Dan rijden we naar de Kleine Praambult. In de verte trekken de edelherten, samen met wat koeien door het water. Iets dichterbij ziet iemand 2 grote vogels. En ja hoor, daar zitten 2 zeearenden. De lichte koppen vormen een duidelijk contrast met hun donkere veren; het zijn volwassen vogels. Dan daalt er op een afstand van zo’n 20 meter een volgende grote vogel neer. Zijn enorme vleugels laten geen twijfel mogelijk: een derde zeearend. Nee, het zijn er meer. Uiteindelijk tellen we 5 jonge en 2 volwassen zeearenden. Zeven in totaal!

De kers(en) op de taart. We hoeven nu ook niet meer naar de Grote Praambult. Het is genoeg geweest. Geheel en al verzadigd door dit schouwspel mogen we naar huis toe. Een geslaagde excursie is ten einde gekomen. Johan JvR

Aalscholver
Baardmannetjes - Gehoord
Blauwe kiekendief
Blauwe reiger
Boomkruiper
Brandgans
Brilduiker
Buizerd
Cetizanger
Dodaars
Edelhert
Gaai
Geelpoot meeuw - Gehoord
Goudhaantje
Grauwe gans
Grote bonte specht
Grote grazers
Grote zaagbek
Grote zilverreiger
Kievit
Kleine zilverreiger
Knobbelzwaan
Kokmeeuw
Kolgans
Koolmees
Krakeend
Kuifeend
Meerkoet
Merel
Nijlgans
Nonnetje
Pimpelmees
Roodborst
Smient
Spreeuw
Staartmees
Tafeleend
Torenvalk
Vink
Vosje
Waterhoen
Wilde eend
Winterkoning
Wintertaling
Zeearenden – 7x
Zilvermeeuw

Om 8.30 verzamelt zich een groep van 15 personen op het parkeerterrein naast Voorweg 173 (en dus niet 137) om deel te nemen aan de vogelexcursie: Nieuwe Driemanspolder.

Voor mij de eerste kennismaking met dit vrij nieuwe vogelgebied, en ik moet zeggen: het bevalt prima. Het is dichtbij, de weg erheen goed begaanbaar en stroken land, omgeven door water geven een goede mogelijkheid voor veel watervogels zich hier op te houden; hetzij om te rusten, te foerageren, straks te broeden en in ieder geval nu flink van zich te laten horen.

Ganzen vinden het hier geweldig. Tussen de grauwe en de grote Canadese houden zich ook twee brandganzen, en enkele kolganzen op. Regelmatig zijn er wintertalingen te zien, meestal met de kop in de veren, maar de vuilwitte spiegels zijn onmiskenbaar. Hele reeksen kieviten staan, kop in de wind alsof het koeien zijn, te niksen. Daartussen beweegt zich nogal wat klein grut, bontbekjes bontbekjes of kleine plevier, ik kan het zelfs met de scope niet goed onderscheiden. Dodaarsjes duiken onophoudelijk naar lekkere plantjes en tussen de kieviten bevinden zich ook watersnippen. Maar hoe ik ook de grasranden afschuim, ik ontdek toch niet het typerende verenkleed van de snip. Nou is het ook vrij grauw weer, dus ik ga niet alles aan mijn zicht wijten, maar jammer vind ik het wel. Juffrouw Snip is wel een favoriet van mij. In de verte zijn lepelaars druk aan het water zeven en zowaar zie je af en toe iets door de hals verdwijnen. Een kleine zilverreiger wil ook nog op de lijst en glijdt plotseling in ons beeld. Hoewel er af en toe groepjes kleine vogels opvliegen, wordt het te winderig om ze te spotten. Tegen de tijd dat we daaraan kunnen beginnen, gaat het regenen en houden we het voor gezien.

We hebben ruim twee uur kunnen vogelen zonder druppels en ik vind de morgen geslaagd. Ik heb het idee dat ik daarin niet alleen sta. Ik heb kennisgemaakt met een leuk vogelgebied, na de zomertijd het vogelen d.m.v. excursies weer opgepakt, een frisse neus gehaald, kortom: ik ben een tevreden mens. Johan

De laatste dag betekent natuurlijk de verblijfplaats netjes achterlaten dus was iedereen vroeg uit de veren. Het ontbijt werd weer in stijl genuttigd en de kleine beetjes die overgebleven waren werden onderling verdeeld. Het weer was met af en toe een heel klein beetje regen redelijk dus besloten we naar het strand te gaan om daar hopelijk nog wat nieuwe soorten te spotten en dat viel niet eens tegen. Wat dacht je van een kleine jager, stormvogeltje, kleine alk, zwarte zee eend en roodkeelduiker als uitschieters ?
Met een tevreden gevoel keerden we terug naar de auto waar we besloten op zoek te gaan naar een blauwstaart die gisteren gespot was in een tuin niet ver bij ons vandaan. Zo gezegd zo gedaan togen we met nog 5 auto’s richting blauwstaart, helaas was het echt zoeken naar de bekende speld in de hooiberg en gaven we het na een half uur toch maar op , geen blauwstaart genoteerd dus .

Met nog 4 auto’s , Gerard ging al huiswaarts, togen we naar een nieuw plasje wat door Yolanda gespot was , de Waal geheten , maar ondanks dat er redelijk veel vogels zaten werden geen nieuwe soorten gespot, dit is zeker wel een plekje om te onthouden overigens. Inmiddels was het al weer rond de middag dus werd er besloten de boottocht te maken naar Den Helder waarna er 2 auto’s nog naar Groote Keeten togen dat in het gebied de Botgat heet waar in 1953 (watersnoodramp) ook een dijkdoorbraak is geweest maar gelukkig is voorkomen dat het water de huizen bereikte. Daar vlogen veelal de bekende vogelsoorten voorbij en met de zwartkop als nieuw soort was het wel klaar.

Al met al een zeer geslaagde 4 daagse excursie met prima weer , een gezellige sfeer en voor de beginnelingen in deze groep van ervaren vogelaars een ware ontdekkingsreis van plaatsen en soorten, hartelijk dank aan iedereen voor jullie kennis, verhalen en goede humeur en wie weet lukt het om volgend jaar deze excursie wéér in het programma op te nemen.

Paul

Ook op deze derde dag in vakantiepark De Krim laat het ontbijt niets te wensen over. Lunchpakketten, koffie en thee gaan mee. In de bosjes voor de deur levert een tjiftjaf zijn bijdrage aan de nu al indrukwekkende vogellijst van deze reis.
Met vier auto’s gaan we allereerst naar de Slufter. Dit weekend is ook het weekend van Dutch Birding, dus we komen heel wat gedreven vogelaars tegen. Marian en ik kiezen ervoor om in ons eigen (lage) tempo te lopen. De anderen lopen door tot het Noordzeestrand.

Marian en ik beginnen op de uitkijkpost boven aan de trap. Met kijker en telescoop is er al veel te zien, maar we worden ook verblijd met zeven overvliegende veldleeuweriken. Op ons gemak lopen we de Slufter in. Boven ons regelmatig het wat melancholieke roepje van zilverplevieren. Vanuit het noordoosten trekken grote groepen brandganzen over. Het geluid doet mij denken aan blaffende kleine hondjes.

Als we weer eens ergens staan te kijken voel ik ineens twee handen op mijn schouders. Ronald en Margot zijn ook hier! Ze verblijven in de Sluftervallei, een vakantiepark van Landal. We praten even bij en ze raden ons ook aan om even in de NIOZ-haven te gaan kijken, want daar moeten zeekoeten zitten.
Als we weer verder lopen worden we ingehaald door drie jonge dames, die al snel weer op de terugweg gaan, want ze gaan parachutespringen, maar het moet wat minder bewolkt zijn. Dat lukt ook wat later: het weer begon bedekt en miezerig, maar werd steeds beter bij 16 -18 graden en een matige wind uit NO. Prima vogelweer!
Wij lopen nog wat verder door en verbazen ons over de grote aantallen bontbekplevieren. Dan gaan we weer op de terugweg en we kijken nog even op de uitkijkpost boven op het duin.

Via de app kondigt Paul aan dat ze op de terugweg zijn. De horeca onderaan de binnenkant van het duin is inmiddels open en daar gaan we aan de koffie met gebak. Dat gaat met kleine hikjes maar de bediening is luid maar gemoedelijk.
Dan gaan we door naar de NIOZ haven helemaal in het zuiden van Texel. De ons beloofde alken zijn daar met zes exemplaren aanwezig. De zon schijnt volop. Verder is er niet veel te vogelen op enkele meeuwen en kwikstaarten na.
Door naar Westerslag, parkeerplaats Fonteinsnol in het (aangeplante) dennenbos. Even verderop is een uitkijktoren en er is ook een Lancastermonument .
Hetzelfde recept: Marian en ik vinden een bankje en de anderen maken een wat grotere wandeling en zien onder andere een havik. Wij zien en/of horen vink, koolmees, pimpelmees, staartmees en grote bonte specht. Marian gaat de toren nog even op en geniet van het uitzicht en de vogels.

Dan naar de Marel, het nog vrij nieuwe bezoekerscentrum van Natuurmonumenten benoorden Waalenburg en even oostelijk van de Nieuwlanderweg. Daar treffen we niet alleen Ruben Terlouw, maar ook een grauwe franjepoot. Die laat zich wel heel makkelijk zien, is driftig aan het foerageren en trekt zich niets aan van alle kijkers. Er vliegen ook groepjes kolganzen over. Ze maken een wat muzikaler geluid dan de grauwe ganzen. Als ze landen in zo’n groep grauwe ganzen moet je goed letten op hun witte zoom aan de snavelbasis.

We gaan vervolgens even naar de Staart, waar ook weer veel te zien is. Er zitten onder andere vier soorten meeuwen keurig op een rijtje: kleine- en grote mantelmeeuw met er tussenin een stormmeeuw en dan ook nog een kokmeeuw. Veel watersnippen en smienten.

Het gezelschap gaat dan verschillende kanten op. Enkelen gaan al terug naar het familiehuis.
Wij (Elly, Frans Verburgt, Ton en Lex) rijden de hoofdweg af en zien kort voor het einde daarvan een groepje koeien met daartussen twee koereigers. Even verderop bij de kruising met de weg langs de Waddendijk is een kijkscherm , maar daar is niet veel te zien.
Onze laatste vogelstop is bij het Haventje van Sil aan de noordkant van de Cocksdorp. We nemen de trappen over de dijk en komen dan bij de steiger van waaraf ook de veerdienst met Vlieland wordt onderhouden. De platen liggen al weer aardig droog en er zijn veel soorten steltlopers te zien, waaronder een groep van naar schatting 5000 goudplevieren. De groep van ruim 100 lepelaars is er ook nog, ze staan nu alleen de andere kant op te kijken, waant de wind is gedraaid van west naar noordoost. Verderop op de Waddenzee liggen zeker 100 zeehonden op een plaat. Ook de bonte strandlopers zijn weer talrijk evenals de Dutch Birders. Op de vraag of ze nog wat leuks hebben gezien is het antwoord: “vogels�. Ik vraag maar niet door……
Het is inmiddels aardig afgekoeld, we gaan naar “huis�. Daar treffen we de anderen al aan de borrel, maar ook van achter glas kan je vogelen. In de naaldboom achter het huis zit een heel groepje staartmezen en er scharrelt ook een goudhaantje. Ronald en Margot vertelden eerder op de dag dat het vogelvoer bij hun huisje door veel soorten vogels werd gewaardeerd, onder andere door koperwieken. Iets om aan te denken bij een volgende gelegenheid.
Na de borrel worden de bestelde pizza’s opgehaald en gaan we door met het vertellen van sterke verhalen, het kijken naar voetbal en ons zorgen maken over de toestand in Israël.
Paul houdt audiëntie voor de financiële eindafrekening van dit weekend. Dat gaat zonder ophef. Paul heeft het allemaal perfect geregeld, waarvoor heel veel dank. En die dank geldt natuurlijk ook voor onze excursieleiders van dit lange weekend. Zij hebben ons langs heel veel van de mooie vogelplekken van Texel geleid.

Lex

Na de eerste nacht in het ruime en comfortabele huis op park De Krim in het noorden van Texel vertrok onze groep van 6vrouwen/10mannen om 9.00u om vandaag overwegend de oostkant van Texel te aanschouwen. Aan beide zijden van de aangelegde hoge dijk, bedoeld als voorlopig veilige waterkering. Van Noord (De Cocksdorp) naar Zuid (Dijkmanshuizen, vlak boven Oudeschild). Stukje rijden, uitstappen, de dijk op en gedeeltelijk af en kijkers in de aanslag. Deze gang heeft slechts zin als het eb is, en dat was het. Terug bij de auto’s werden de binnendijkse aangelegde plasjes afgespeurd.
Dit ritme van uitstappen, kijken, weer instappen en stukkie verder rijden werd 2x onderbroken. De eerste keer rond half 12 vanwege koffie en appelgebak in het vroegere vakantieverblijf van prins Hendrik, de man van koningin Wilhelmina. Het moet ooit een majestueus indrukwekkend gebouw geweest zijn maar van die glans is niet veel meer over.

Het wad ligt dus aan de oostkant. Bij eb zit het slik en de geulen waar water in blijft staan in deze trektijd vol vogels. Enkele soorten zoals de pijlstaart en de smient zijn uit het Noorden gekomen en blijven voor de winter, andere zoals de rosse grutto en de meeste soorten strandlopers trekken door nadat ze opgevet zijn naar het Zuiden. Er zijn ook standvogels zoals de scholekster. Bij vloed vliegen deze soorten de grote dijk over, direct naar beneden naar de binnendijks aangelegde meertjes en plasdrasgebieden. Bijna alle in bezit van Natuurmonumenten.
Conclusie: onder water is allang meer voedsel te vinden dan op het land. Slakjes, wormpjes, visjes, schelpdieren.
Een vraag die ‘s morgens aan het ontbijt rondging was of de grote stern na de virusslachting van vorig jaar voorzichtig weer een nieuwe kolonie gevestigd zou hebben in een van die gebiedjes? (Spoiler alert: Nee, die is nog niet terug).

Ik was een notitieboekje vergeten mee te nemen. Dus hieronder geen volledige maar een selectie van de soorten die in deze tijd van het jaar te zien zijn aan de Oostkant van Texel, zowel binnen- als buitendijks:
Strandlopers. Ik hoor tot de grote groep vogelaars die de 7 soorten strandlopers die Nederland in de trektijd en soms ‘s winters te zien zijn nauwelijks van elkaar weet te onderscheiden. Hoewel, de helft begin ik steeds beter te herkennen. De drieteen ontbreekt alleen in de zomer en rent heen en weer mee met elke laatste golf op de stranden van de Noordzee, dus die zit nauwelijks aan de waddenkant. De paarse is ook van redelijk dichtbij te observeren maar was vreemd genoeg afwezig. Terwijl zijn biotoop (basaltblokken, modder bij oevers) er wel was. Daar scharrelt hij vaak samen met de steenloper – die was er wel, talrijk zelfs – zijn kostje bij elkaar.
De kleine is kleiner dan de andere en heeft als enige een scherpe begrenzing tussen buik en rug en op die dekveren duidelijke markeringen. Vind ik eigenlijk de mooiste. Hij werd door Ton enkele keren opgemerkt en dan mochten geïnteresseerden door zijn scoop kijken. De krombek? Een goede kijker is noodzakelijk om die lichte kromming van zijn snavel vast te stellen. Wordt vaak verward met de veel talrijkere bonte strandloper, lees ik. Die bonte en de kanoet en Temmincks strandloper tenslotte kan ik om verschillende redenen nog steeds niet goed op naam brengen. Zoals ik zei is de bonte zeer talrijk, dus als je tegen de anderen zegt dat je nu de bonte in de kijker hebt heb je de grootste statistische kans dat je goed zit. De kanoet was er wel maar heb ik niet tussen alle andere vogels kunnen vaststellen. Heeft een wat robuuste uitstraling. Trekt ver Afrika in. De Temminck tenslotte is even klein als de kleine strandloper en is zeer schaars op het wad. Houdt meer van de oevers van poelen en rivieren.
Lepelaars. Onmiskenbaar met hun spatelsnavels en hun wijze van foerageren: de in het water gehouden snavel wordt al vooruit lopend van rechts naar links en weer terug heen en weer bewogen. Mooie, grote gracieuze vogel. Enorm toegenomen in aantal. Hoeft in de winter vanwege de opwarming niet meer door het gevaarlijke Frankrijk naar Zd-Spanje.
Zilverplevier. Heel soms in grote groepen maar niet vandaag. Eenling dus tussen allerlei andere soorten te herkennen aan kenmerkend plevierengedrag: stilstaand, vervolgens 4 a 5 stappen vlot vooruit, één keer pikken, blijven staan en na enkele seconden weer die vier stappen vooruit.
Wulpen. Alleen op de eerste dag werd een grote rustende groep dicht op elkaar gezien. Vandaag slechts af en toe een eenling. Het gaat voorzichtig gezegd niet geweldig met deze soort met zijn melancholieke roep. Had hij maar dezelfde broedzorg als de kluut...
Eenden- en ganzensoorten. Soms een groepje pijlstaarten, enkele al in prachtkleed. In een andere geul slobeenden, te herkennen aan hun karakteristieke fourageerstijl, nl. met de grote snavel slobberend op het wateroppervlak, almaar 360 graden ronddraaiend. Wintertalingen, niet heel talrijk maar wel regelmatig in het slik aan te treffen. Smienten, behoorlijk veel smienten al. Overvliegende rot-, kol-, brand- en nijlganzen. In de weilanden de grauwe.
Watersnippen. Niet vaak opgemerkt en nooit met meer dan met z’n vieren, maar blijft een prachtvogel.
Meeuwen. Zie de bijgaande waarnemingenlijst van Gerard.
Kieviten, tureluurs, rosse grutto’s, zwarte ruiter in klein aantal: in zeer wisselend aantal aanwezig.
Baardmannetje: Men wende zich tot Gerda van Kleef voor een foto van Nico de Haan. Was deze dag ook actief op dezelfde plakjes als wij, samen met een leeftijdgenoot met een Porsche. (‘Wat zegt u, een Porsche Carrera’? ‘Stil, raadselen maken het leven alleen maar leuker’).
Afwezig. Bruine kiekendief, torenvalk, sperwer, akkervogels. In 2017 waren we een week eerder op Texel en zagen we 2 morinelplevieren, mooi gefotografeerd door Ton. Ook op Waarneming.nl werd hij nu niet gemeld.
Voor Natura2000-gebieden en meer natuur inclusief boeren is Texel niet de eerstaangewezen plek, voorzichtig gezegd.

‘s Avonds liepen we opnieuw naar het centrale pleintje van het resort alwaar een Spar, winkeltjes, pizzatent, restaurant etc.. Er was ruim van te voren besloten deze zaterdagavond daar te steengrillen. Een grote gezellige tent. Ook wij als groep worden steeds gezelliger met elkaar. We beginnen elkaar steeds beter te kennen.

Dik

Vandaag is het weer zover, we gaan een weekend vogelen met 16 liefhebbers van onze vereniging. Dit weekend is georganiseerd door Paul en de invulling van de te bezoeken vogelgebieden door Johan en Yolanda. Het blijkt een goede combi te zijn want het wordt een heerlijk weekend.

We rijden richting Texel maar doen eerst nog wat vogelgebieden in Noord Holland aan met als eerste Het Zwanenwater; dit natuurgebied ligt in de Noord-Hollandse duinen bij Callantsoog. Het is een duingebied van zo’n 600 hectare met middenin twee grote natuurlijke duinmeren.

Informatie van Natuurmonumenten: Er broeden jaarlijks meer dan 75 soorten en het gebied ligt op de route van talloze trekvogels. In de winter zie je veel watervogels op de meren: smient, slobeend, grote zaagbek en met een beetje geluk grote zilverreigers. In het voorjaar broeden honderden aalscholvers in een kolonie bij het Eerste Water. Veel vogels zijn goed te zien en te fotograferen vanuit drie vogelkijkhutten en vogelkijkschermen.

We gaan een stukje wandelen en zien wel wat we tegenkomen. Helaas is het lot ons niet goed gezind want er zit heel weinig op de plassen en tussen de bomen is het ook heel stil. Verder dan een prachtige paddenstoel en een bloeiende gaspeldoorn komen we niet. Maar het weekend is nog lang dus gaan we vol goede moed verder.

We rijden naar de Nollen van Abestede omdat daar een koereiger is waargenomen. De eerste ronde om de plasjes levert niets op alhoewel vanaf de uitkijktoren waarschijnlijk de reiger wel gespot wordt maar wel heel ver weg. We maken dus nog een rondje en dan zien hem inderdaad staan. Leuke waarneming!
Op de plasjes aan de andere kant van de weg lopen heel veel vogels als steenloper, tureluur, bontbekplevier, kieviten en scholeksters.

De volgende stop is de Balgzandpolder. De Balgzandpolder is een wat rare plek om vogels te kijken. Het ligt namelijk op een industrieterrein bij Den Helder. Maar er is wel heel veel te zien en op zeer korte afstand. Er staan een enorme hoeveelheid lepelaars, er zwemmen wintertalingen, er staan massa’s kluten en volgens de kenners ook zwarte ruiters. Langs de kant staan watersnippen en in de verte loopt een kleine zilverreiger. Wauw, wat een mooie waarnemingen, we krijgen er steeds meer zin in.

We rijden nog even door naar ’t Kuitje een plek die je zelf niet zou verzinnen maar waar we een mooie rosse grutto heel dichtbij kunnen zien, steenlopertjes en als kers op de taart een regenwulp die prachtig staat de shinen heel dicht bij met de eerste zon van deze dag. Genieten hoor!

Dan rijden we door naar de boot en is de eerst volgende stop de Mokbaai op Texel.
Nationaal Park Duinen van Texel: De Mokbaai, ook wel Mok, is een baai in het zuiden van Texel. Je ziet hem aan de linkerkant liggen als je met de veerboot op Texel aankomt. Het is een overblijfsel van het Spanjaardsgat, een waterweg die in de 18e eeuw is verzand. In dit zuidpuntje van Texel kun je regelmatig genieten van prachtige, typisch Hollandse wolkenluchten. De baai wordt vaak de Waddenzee in het klein genoemd: er zijn wadplaten, kwelders, een geul en een mosselbank. En met name de kwelders in de Mokbaai vormen een belangrijke hoogwatervluchtplaats voor wadvogels. Bij eb valt die grotendeels droog en is het een belangrijk foerageergebied voor watervogels. Naast de Mokbaai liggen verschillende vogelreservaten, zoals De Geul en De Petten.
Er is natuurlijk veel te zien maar wel alleen door de telescoop. We kunnen lekker langs de dijk uit de wind zitten en het wordt een gekwebbel van jewelste maar gelukkig zitten de vogels ver weg en schrikken we ze daarmee niet af.

Als iedereen genoeg gezien heeft gaan we richting de Krim in Cocksdorp waar ons vakantiehuis op ons wacht. Het is een prachtig huis met ruimte genoeg voor iedereen en een gezellige indeling. We eten in het restaurant op het park waar we van te voren al onze menu keuze hadden doorgegeven. Het is gezellig en er is genoeg om over na te praten. Als we weer terug zijn in ons huis trakteert Lex ons op een leuke pubkwis die we met z’n allen spelen. Tjonge wat worden we verwent met al die gezelligheid ik ben benieuwd of Dik met zijn verhaal van de tweede dag ook zoveel te vertellen heeft.

Gerda

Op 24 september heeft de vogelexcursie in het Bentwoud plaatsgevonden, van 8.00 uur - 10.00 uur. Alle 25 deelnemers waren ruim voor tijd aanwezig op parkeerplaats West.

Bij het informatiebord van het Bentwoud zijn de deelnemers eerst geïnformeerd over het ontstaan en de ontwikkeling van het 800 hectare grote natuurgebied dat 24 uur per dag open is en waar je bijna overal mag struinen.

Groep gesplitst
Gezien de grootte van de groep zijn we bij de start van de wandeling gesplitst in 2 groepen. Beide groepen hebben de vogelsoorten genoteerd, die zijn gezien en / of gehoord. Deze lijsten zijn hieronder samengevoegd.

De 35 vogels die gehoord en/of gezien zijn:
Aalscholver, Blauwe reiger, Boerenzwaluw, Boomkruiper, Buizerd, Ekster, Fazant, Gaai, Grauwe gans, Groene specht, Grote bonte specht, Halsbandparkiet, Holenduif, Houtduif, Kauw, Kievit (grote zwerm), Knobbelzwaan, Koolmees, Krakeend, Kuifeend, Lepelaar (zwerm van ongeveer 40), Meerkoet, Pimpelmees, Putter, Roodborst, Slechtvalk, Slobeend, Staartmees, Tjiftjaf, Torenvalk, Turkse tortel, Wilde eend, Winterkoning, Zilvermeeuw, Zwarte Kraai.

Wordt vervolgd
We hadden schitterend weer tijdens de 5 kilometer lange wandeling in het mooie Bentwoud. Van de in het totaal 80 kilometer aan wandel- en fietspaden die het Bentwoud rijk is, is een relatief klein deel afgelegd. De deelnemers hebben aangegeven dat ze in een volgend seizoen weer aan een excursie in het Bentwoud willen deelnemen. Waarvoor de Moeraszone en de route IJsvogelwand als mogelijke vogelwandelingen zijn genoemd.
KoosJikkeGerardMireille

De raaf, mysterieus, bijzonder, intelligent, intrigerend

Hans de Vos Burchart bioloog en lid/voorzitter van de Ravenwerkgroep Nederland heeft ons met zijn verhaal, foto’s en films meegenomen in de wereld van de raven ((Corvus corax, de Europese raaf).

Hans vertelde dat in vroegere eeuwen de raaf in Nederland een normaal voorkomende en breed verspreide broedvogel was. Door de vooral op bijgeloof en imago (aaseter, zwart) berustende verhalen (symbool van het kwaad) was de raaf rond 1930 in Nederland uitgestorven als gevolg van vervolging. Sinds 1976 broeden er weer (geïntroduceerde) wilde raven in Nederland, van één broedpaar toen naar +/- 150 broedparen nu in 2023. Aanvankelijk alleen op de Veluwe en de Utrechtse Heuvelrug, later ook in andere provincies, waarvan in Zuid Holland nog maar één broedpaar bekend is. De raaf (die op de rode lijst staat en dus kwetsbaar is) is groter dan de kraai, roek en kauw en heeft een zwaardere, lange bevederde snavel, in vlucht een ruitvormige staart, keelbevedering en een grotere kop en hij maakt een ander geluid, een rauw, rollend 'kroa-kroa'.

Tijdens de lezing vertelde Hans ook dat de raaf, behorend tot de zangvogels, vooral een standvogel is in allerlei soorten leefgebieden , waaronder bossen en klifkusten. De raaf is van kop-staart 65-76 cm, weegt tussen de 900-1400 gram en heeft een spanwijdte van 120 cm.

Het nest wordt tot wel 30 meter hoogte in bomen en hoogspanningsmasten gebouwd als zowel op afgelegen rotsige plekken (o.a. Schotland, Rocky Mountains). Raven zijn vliegkunstenaars die kunnen zweven op thermiek en die zich in de baltsvlucht bijna helemaal omdraaien. Ze eten alles zoals aas, diverse zaden en vruchten, insecten en gewervelden dieren tot de grootte van een (jong) konijn.

Raven zijn partners voor het leven, waarbij het mannetje vooral materiaal verzamelt en het vrouwtje meer bouwt aan het brede, platte nest. De vrouw verzorgt ook voornamelijk het broeden. Vanaf eind februari worden al 2-6 eieren gelegd die na 20-25 dagen uitkomen. De jongen blijven daarna nog 4-7 weken op het nest, waarvoor hun ouders wel voedselvluchten maken tot 30 km van het nest. Uitgezworven jongen verblijven vaak in “adolescente groepen� waar ze hun toekomstige partner ontmoeten.

De wolf is ook sinds kort weer terug in Nederland, na 150 jaar afwezigheid. Nu beide dieren aanwezig zijn, zijn de onderzoekers benieuwd of ze elkaar ook in Nederland van dienst zijn. Uit onderzoek blijkt dat raven een bepaald geluid maken en hun vleugels zo positioneren dat het net lijkt alsof ze wijzen naar een zwakkere prooi. De wolf doodt vervolgens de prooi en eet de hardere delen, zoals de spieren. Ook maakt de wolf een soort ingang in het lichaam. Een raaf kan immers nooit zelf een kadaver eten dat intact is. De wolf laat de zachte delen, zoals de ingewanden en de tong liggen voor de raaf. Andere dieren jaagt de wolf weg, maar de raaf mag zijn gang gaan. Ze tolereren elkaar. Die interactie tussen aaseter en zoogdier komt niet vaak voor en is bijzonder.

De ravenwerkgroepheeft tot doel het volgen en in beeld brengen van de ontwikkeling van de raaf in Nederland door zenderonderzoek, monitoring, verzamelen en communiceren van informatie over verspreiding, gedrag en (broed)ecologie. Zij doet onderzoek door oranje (kleur)ringen (project S034) met 1 letter en 2 zwarte cijfers én het afnemen van biometrie. Ze doet geslachtsonderzoek en zoeken daarbij naar correlatie (man / vrouw) met biometrie. Tevens geeft de werkgroep voorlichting aan terreineigenaren/-beheerders en publiek en organiseert tentoonstellingen.

Na afloop van de lezing was iedereen onder de indruk van het verhaal en zal de website www.ravenwerkgroep.nl met daarop o.a. de jaarverslagen, door vele aanwezigen bezocht worden.