Noord Holland in zomertooi.

Toen ik bericht kreeg dat we weer op excursie konden, na meer dan een jaar onthouding, dacht ik: Ik laat me deze kans niet ontgaan. Kennelijk waren er meer die er zo over dachten, want om 8 uur stonden we 20 man sterk in Hazerswoude en het totaal was nog groter, want die stonden in Durgerdam al op ons te wachten. De dag was zeer fraai wat weer betreft, en zoals altijd hadden we het weer erg gezellig. Omdat er in Nederland nogal aan de weg of dijk gewerkt wordt, liepen we af en toe wel eens ergens vast, maar dat mocht de pret niet drukken. Altijd bij de grootste groep blijven is het devies, maar ik volg dat niet altijd, dus miste ik gelijk al een snor en een sprinkhaanzanger. Ik ben nu hun geluiden aan het beluisteren, dus heb ik nog wat compensatie. Het stralende weer zal er ook wel voor gezorgd hebben dat alle vogels extra mooi zongen. De graszangers en de tuinfluiters kregen er maar geen genoeg van. Johan en Yolanda hadden veel mogelijke vogelspotplekken ingepland, maar niemand leek haast te hebben, dus dan valt er altijd wel een af. Geeft niets, vandaag zaten er overal vogels, of liepen te wandelen met hun jongen. Tureluurs, kluten, grutto’s, kieviten, bergeenden, kwikstaarten, ganzen, eenden, allemaal vergezeld van klein grut. Prachtig om te zien hoe de moeders en vaders voor hun kroost zorgen en schermen. Menige kraai, meeuw en buizerd werd weggejaagd.

Voor het eerst betrad ik de Volgermeerpolder, een met vuil en troep van Amsterdam volgestort meer, nu veranderd in een vogelparadijs. Helaas ook in een uitlaatgebied voor smerige hondeneigenaren. Je moest moeite doen de poep te ontlopen. Maar laten we nou juist hier onze mooiste vogelbelevenis hebben van de dag. Ton roept op een gegeven moment: Kwak! En tegelijk zie ik een bruingekleurde reiger opvliegen. Een roerdomp is nog meer punten waard! Zij? heeft vast jongen, want ze blijft maar rondvliegen, zodat niemand enig idee kan hebben van de plaats van het nest. De gele streep op de hals is goed te zien als ze in grote cirkels boven ons blijft vliegen. Zo, dat was de moeite waard.

We beginnen honger te krijgen dus rijden we naar het bezoekerscentrum van het Twiske, waar we onze lunch nuttigen. Helaas is het centrum gesloten, maar erachter, langs de rietvelden is het nog interessanter door de vele kirrende en piepende geluiden van rietzangers, bosrietzangers, maar een snor? Ik moet het nog even checken. Een sprinkhaanrietzanger zit er in ieder geval niet bij. Natuurlijk zweeft er regelmatig een bruine kiek, laag boven het riet, met zijn onmiskenbare V-vorm en zijn donkere uitstraling. Ook cirkelen er twee buizerds rond, maar veel hoger. Intussen zijn er een paar stellen( 2 auto’s vol) van het padje geraakt. Die besluiten naar Castricum te rijden en daar nog wat te wandelen.

Wij rijden naar de Eilandpolder, bij Graft, waar we vanuit de schuilhut zicht hebben op driftig foeragerende tureluurs, grutto’s een kwikstaart en wat eenden en een bergeend die moe is van het op de kinderen passen en lekker staat uit te rusten. De vier of vijf? jongen mogen lekker in hun gestreepte pyjama's badderen in het modderwater. Aan de andere kant van de weg lopen twee nieuwsgierige pony’s te grazen, en jawel hoor, er zit een witte kwik, bijna onder hun poten. Nou ja, een jonkie dan.

Dan is het intussen al weer tijd om op huis aan te gaan. Wat hebben we heerlijk genoten. Dank aan Johan en Yolanda, die dat toch maar weer voor elkaar hebben gekregen. En,… wat is Nederland toch mooi, hè, met prachtig zomerweer.
Johan

Ook de derde dag van ons weekend haalde Nrd-Nederland de regenachterstand, opgelopen in de droge zomers van de laatste drie jaar, in. Dit is een ingewikkelde manier om te zeggen dat het ook vandaag veel regende.
Er stonden 7 plekken op de planning van Yolande en Johan, maar de laatste 3 hebben we niet bezocht vanwege – u raadt het al – de regen. Om 12.30u braken we op, en aanvaardden we de terugweg.

Die halve dag hebben we overwegend doorgebracht in de Weerribben. Dit waterrijke gebied ligt in de uiterste NW-hoek van Overijssel, tegen Friesland aan. Niet ver van nieuw land, nl. de NO-polder, die eind jaren 30 van de vorige eeuw is drooggelegd, nadat er een afsluitdijk was aangelegd. Met andere woorden de Weerribben is (zijn?) een gebied dat een eeuw geleden niet ver van de Zuiderzee lag.
Zoals veel plassen in Nederland is het gebied ontstaan door de winning van turf. Men groef hier rechtlijnige sleuven veengebied af, die ernaast als turf op land te drogen werd gelegd (‘ribben’). De Weerribben moet altijd een nat gebied geweest zijn, getuige plaatsnamen als Muggenbeet en Moddergat. En wellicht verstoken van scholen en cultuur, ook het dorp Luttelgeest ligt hier. Wees niet bang, daar zijn we niet geweest; wel in een Bezoekerscentrum van SBB, vlakbij Ossenzijl. Een aangename ruime plek, mooi ingericht. Ik kocht er wat kaarten en enkele boekjes van de ANWB (Planten en Insecten).

Nu de vogels. Sinds vandaag, wo 14 okt., weet ik dat er 65 soorten gezien zijn. Veruit het leeuwendeel daarvan niet deze zondag. Zelfs geen nieuwe soorten, geloof ik. ‘Geloof ik’? Ja, ik weet het niet zeker want mijn geheugen neemt de laatste jaren sterk af nu ik recent de 70 bereikt heb en niet altijd een gezonde leefstijl heb nagestreefd. Ik was deze dag ook moe. Behalve Wiel Arets was ik de enige chauffeur die een bijrijder (Ans Looman) in de auto had, dus naast uiteindelijk ca. 500km chaufferen wil je niet steeds je mond houden.
Enkele opmerkingen over een soort, de Torenvalk, en een familie, de Futen. Ik heb het niet getalsmatig uitgezocht, maar ik zie de laatste 2 jaar in Nederland opvallend meer Torenvalken dan daarvoor. Uitsluitend het effect van een paar goede muizenjaren of is er meer aan de hand? Over de Futen weet ik nog niet zo lang dat enkele soorten ervan, nl. de Fuut en de Dodaars 2 a 3 x per jaar broeden. En dat hun broedsels op het open water in ieder geval geen last hebben van vos, zwarte kraai en reiger. Ook houdt de fuut zijn jongen op de rug als die warmte nodig heeft. Of als een snoek is waargenomen (?). De dodaars kan zijn lijf zelfs onder water laten zinken en het waargenomen gevaar in de gaten houden. Allemaal verklaringen waarom het met beide soorten relatief stabiel gaat.

Bij een ijzeren kijkhut nabij Scheerwolde, met een opgaande en neergaande trap en een toegangsdeur, met de wat raadselachtige naam Twitterhut, namen we afscheid.

Ik heb het een ontspannen en goed geleid – waarvoor dank, Yolande en Johan – weekend gevonden.

Slotbeschouwing.
Ergens dit weekend sprak ik met Yolande en Johan over de oorzaken van het lage aantal deelnemers (13). Een enquête onder de leden zou het meest betrouwbare antwoord opleveren (waarom doen we dat niet?). Y en J waren van mening dat, naast Corona, het ouder wordende ledenbestand de voornaamste reden was.
Mijn vermoeden – maar ik heb dit nergens gecheckt – is dat daarnaast drie andere zaken spelen.
1. De rode Lijst. Niemand van ons bestand zal onwetend zijn dat de rode lijst groeit. Bijzondere soorten, zoals het paapje, de gekraagde roodstaart en de grauwe vliegenvanger nemen getalsmatig af en worden dus minder makkelijk gezien. De orde der Zangvogels is in de laatste 3 decennia met 40% afgenomen in NW-Europa. Tel uit je verlies.
2. Betaalde Kijkhutten. Een fenomeen dat al jaren toeneemt en vooral voor het fotograferende lid interessant is. Concurreren zij met onze excursies en weekenden?
3. Het niveau van vooral de sanitaire voorzieningen van verblijven als de Linderij en vorig jaar in Putten. Voor de oudere man misschien niet zo belangrijk, maar de (pre)seniore vrouw is in ieder geval thuis en in hotels een (veel) hoger niveau gewend. En wil dat ook. Ik schat in dat deze weekends best was duurder mogen worden om dat verlangde niveau te halen.
Maar nogmaals, als we dit echt willen weten, moeten we een enquête uitzetten. Dik

Het is dag 2 van mijn eerste reis met de vogelwerkgroep. Sinds 2000 volg ik de activiteiten van Rob voor en met de werkgroep. Vogelen is iets voor Rob houd ik mij voor. Maar deze reis trekt. Ik besluit voor het eerst om mee te gaan.

Na een rustige en goede nacht, ik was voorbereid op een snurkorkest maar dat bleef uit, wacht ons een heerlijk ontbijt. Het ontbijt is voorzien om 8 uur: in vogelaars begrippen is het dus uitslapen. Een waterig zonnetje breekt door, de voorspelde regen laat zich nog niet zien. Met 12 mensen zijn wij op pad. Helaas heeft Marianne de avond ervoor slecht nieuws gekregen: zij vertrekt naar huis.

De eerste rit is naar het Dwingelerveld. Voor mij bekend terrein: mijn broer woont bij Dwingeloo en heeft hier als bioloog 40 jaar veldonderzoek gedaan naar het hoogveen, de plantengroei en de waterhuishouding. Rob en ik hebben er veel gewandeld en verhalen over meegekregen. Deze keer is het bezoek vooral gericht op het zien van de vogels. Al snel hebben wij de eerste score: Ans en Dick spotten een goudvinkpaartje! Els en Wiel zien een dodaars duiken in de plas en even later zien wij prachtige zwarte zwanen zwemmen.

Na een wandeling over het sompige veen is het tijd voor koffie. Wij worden aangesproken door een man in een auto van natuurbeheer. Hij is nieuwsgierig wat wij komen doen. Hij vraagt ons vooral geen enthousiaste verhalen te vertellen over dit prachtige gebied. Er zouden anders te veel mensen op af komen 😊.

De volgende stop is Bargerveen: een kleine 50 minuten rijden oostwaarts. Het is een Europees natuurgebied dat zich tot over de grens met Duitsland uitstrekt. Het gebied is relatief recent als natuurgebied in ontwikkeling gebracht, te beoordelen aan de bestrating en het waterpeil. Helaas is hier ook sprake van verdroging: het peil stond ver in het rood. De regen van afgelopen weken biedt onvoldoende compensatie. Wij kunnen er 3 kijkhutten bezoeken. Wij starten vol verwachting aan de Noordzijde. Helaas zijn er geen kraanvogels, maar Gerard weet het onderscheid tussen kol- en dwergganzen goed uit te leggen aan Rob. De groep blijkt een brede belangstelling te hebben. Wij zien de gele Tormentil en de Aardappelbovist (kale en gele).

Dankzij Ans, Gerda, Els, Yolanda en Wiel en Bas kunnen we veel bloemen en paddenstoelen op soort en naam brengen. Ellie

Om 8 uur verzamelen we bij het Anker. Iedereen vol goede moed, eindelijk weer eens iets gezelligs in deze Corona tijd.
Jan en Gerda voorop en wij volgen: richting Zeewolde. Eerst naar Zeewolde, de kruising Knardijk-Zeewolderdijk en daarna naar de kijkhut aan de andere kant van het water.
De eerste vogel, die wij zien en die heel goed te zien is: De zeearend, zittend op de top van een boom. Wij zijn meteen in de stemming. Later vliegt hij op en gaat een stuk verder zitten, we zien ook zilverreigers, de slobeend en de dodaars.
Aan de overkant van het water lopen we naar de kijkhut, over een pad door rietland.
We zien vééél tafeleenden, een watersnip, gaai, de boerenzwaluw, een torenvalk En horen de cettizanger. Teruglopend zien we 4 baardmannetjes boven het riet uitvliegen En later nog een groepje van 6. Heel goed te zien en mooi voor een foto, die snel wordt geschoten.

Dan richting Windesheim, waar twee kijkhutten zijn.
We lopen over een glooiende dijk, prachtig landschap, en kijken over het water.
Door de bomen ervoor zien we niet veel vogels, ook vanuit de kijkhut is het rustig op het water. Dan naar de andere hut via de rode route; ook her is het rustig. Wel een ijsvogel gezien.

Verder naar de Vreugderijkerwaard. Op de dijk staande is er heel wat te zien: grauwe ganzen, een enkele brandgans, een kolgans, wintertalingen, een torenvalk, maar ook jonge blaarkoppen, die verbaasd naar ons kijken.
Het is een mooie plek, waar je een stuk langs de IJssel ( armen) kunt lopen.

Alles bij elkaar, gebieden, die de moeite waard zijn om te bezoeken. Marian

Gelukkig hadden we deze keer een paar zeer creatieve moeders die met hun kinderen meegekomen waren. Van te voren hadden we bedacht dat we bij de aanwezige grote holle essenstobben met de kinderen aan de gang zouden gaan. We gingen eerst op zoek naar grote afgezaagde takken die her en der op de Kruiskade aanwezig waren. We zetten ze in de holte van de boom en al doende kregen de moeders steeds meer goede ideeën. Van het riet en lange gras werden bollen gemaakt met in het midden een dennenappel (die we zelf meegenomen hadden) voor de ogen. De neus en mond werden ook van het langegras gemaakt. Oude takken met bladeren van de eikenboom vormde het haar met daar overheen gemaaid gras dat al lekker lag te rotten. De kleinste kinderen gingen opzoek naar besjes en eikeltjes om de omgeving van de bosgeest een beetje op te fleuren. De twee wat grotere kinderen sleepten met grote stronken en takken en vonden het minder belangrijk dat er daadwerkelijk een figuur zou ontstaan. Het lekker bezig zijn en heen en weer slepen was voor hun al genoeg om te genieten en toen er een dode muis gevonden werd was het helemaal top. Alles werd gedaan voor de vogels dus deze muis was voor de eerste roofvogel die langs gaat komen. De bosgeest was best snel af zodat we ook nog een natuurschilderij konden maken. Speciaal voor een van de aanwezige jongetjes werd het een schilderij met een auto erop, alhoewel hij liever een hut wilde maken maar helaas daar was de tijd niet meer voor. Het schilderij werd samengesteld door takjes, eikeltjes, kastanjes, bladeren en afgemaakt met een aantal mooie grote zoetwatermosselschelpen.
Aan het eind hebben we gezellig met elkaar limonade gedronken en nagepraat over de zeer geslaagde middag.

Elk jaar weer spannend wat het zal worden; zon of regen en geen publiek of wel publiek. Dit jaar extra spannend met alle maatregelen maar we mogen tot 40 dus kom maar op....... Er kwamen 9 mensen waarvan maar 1 lid dus een goed geslaagde opkomst ondanks de dreigende wolken en de 1.5 meter regel.

Louis wist de mensen weer bijna 2 uur te boeien met zijn verhalen over het landschap, de vogels, de koeien, de geriefhout bosjes en alles waar het maar over kan gaan in zo'n winderige polder. Wat op viel op de Vier Heemskinderenweg waren de grote hoeveelheid boerenzwaluwen die er vlogen, we telde er zo maar een stuk of 50! Misschien waren ze aan het verzamelen om met elkaar te vertrekken naar het warme zuiden. Een mooie verrassing was het paapje dat heel geduldig op en bij een hek bleef zitten zodat iedereen door de aanwezige telescopen het vogeltje goed heeft kunnen zien. In de verte zagen we grote wolken vogels voorbij trekken maar boven de Wilck kwamen we niet verder dan kieviten, goudplevieren en wulpen. Op de plas zagen we krakeenden, smienten, eenden, zwanen en een enkele wintertaling. Gelukkig ook nog wat graspiepers en op het einde ook nog een veldleeuwerik.

Het was weer een bijzonder geslaagde publieksexcursie, jammer dat we aan het einde de mensen deze keer niet met koffie en koek konden verwennen. Volgend jaar dan maar weer!
Gerda

De jubileumcommissie had het feestje van 16 mei de mist in zien gaan maar dat was nog niet het ergste! Het volgende was nog veel erger….. wat doen we nu met het lintje voor Cor, WAT?…….een lintje voor Cor? Ja, wist u dat nog niet?

Dus even terug naar het begin……geen jubileumviering op 16 mei maar de aanvraag voor het lintje was inmiddels wel goedgekeurd, dus er moest iets anders verzonnen worden. Konden we het jubileumfeest verschuiven? De 1,5 meter had inmiddels zijn intrede gedaan en grote groepen was een taboe. Na weer een gezellige jubileumcommissievergadering toch maar besloten om een nieuwe datum te plannen. Dit werd 5 september; dus weer een brief naar het Gemeentehuis om te vragen of dat uitkwam in de agenda van de Burgemeester en na goedkeuring van haar kant konden we iets gaan organiseren. Dat het geen feestje zou worden zoals we aan het begin bedacht hadden was inmiddels wel duidelijk dus er moest een alternatief komen. Creatief als de jubileumcommissie was kwam dat idee al redelijk snel. We organiseren een excursie voor oud leden en wat hoogwaardigheid bekleders naar De Wilck en die excursie wordt dan geleid door Cor.

Tot ongeveer 5 september twee uur ’s middags heeft Cor hier in gelooft (hij had zelfs het gras rond de bankjes in De Wilck gemaaid); pas toen de Burgemeester haar officiële ketting had aangedaan, de juiste kant van medaille liet zien en Cor naar voren riep werd hem duidelijk dat die excursie waarschijnlijk niet door zou gaan.

Het was wel een lastige beslissing wie voor deze dag uitgenodigd zouden worden. Er was zeker niet genoeg ruimte op het terrein van de Fam. Kerkvliet om de hele vereniging uit te nodigen dus zouden we het beperken tot de (oud)leden (max. 40) waarmee Cor het meeste mee te maken heeft gehad in de afgelopen 40 jaar. Een beslissing die we ook aan hem zelf hadden voorgelegd: Cor wie wil je dat er mee gaan met de excursie? Deze leden en oud-leden kregen een persoonlijke uitnodiging van de jubileumcommissie; uiteraard wel met het hele verhaal en een geheimhoudingsverplichting!

In het hele verhaal waren we er ook voor het gemak maar vanuit gegaan dat het mooi weer zou zijn en het grote geheel zich buiten af kon spelen en dat is gelukkig gelukt. De stoelen werden netjes 1.5 meter van elkaar opgesteld.
Het RIVM protocol werd strikt gevolgd met inschrijving en al van de genodigden en zo rond half twee ’s middags was het dan zo ver.

Jan Kerkvliet nam het woord en in zijn geweldige speech kwam het woord excursie naar De Wilck diverse malen terug. Een niets vermoedende Cor zat tussen het publiek, lekker luisteren en soezen in de zon……….
Jan Kerkvliet en Liesbeth Spies (onze Burgemeester) kennen elkaar al langer dan vandaag dus met een leuke kwinkslag werd het woord overgedragen aan haar. Ze roemde onze jarige vereniging, de prachtige jubileumuitgave van de braakbal (die was voor jou Simon) die ze aandachtig had doorgelezen en kwam zo terecht bij de oprichters van de vereniging.

Wat Cor allemaal voor de vereniging heeft gedaan en nog steeds doet hoef ik hier denk ik niet te herhalen, het is een hele lijst en dat is ook de reden dat hij dit mooie lintje heeft gekregen.
De ketting ging om bij de Burgemeester en met de juiste kant van de medaille aan de voorzijde (ja echt, de medaille aan de ketting van de Burgemeester kan heel handig omgedraaid worden. De ene kant is voor Alphense aangelegenheden en de andere kant voor als ze iets doet uit naam van de Koning) en toen kon de ware reden van haar komst bekend gemaakt worden.

Cor leek verbaasd toen de Burgemeester hem rechtstreeks aansprak maar was pas echt verbaasd toen ze hem vroeg naar voren te komen.

Het lintje kwam tevoorschijn en een grote glimlach brak door op Cor zijn gezicht. Er was nog wel enige verwarring wie het lintje nu op moest spelden want Marian, Cor zijn vrouw, was er nog niet want die dacht: “ach ik kan wel wat later komen dan ga ik met de tweede excursie mee………….” Gelukkig waren zijn dochters wel aanwezig en werd het probleem snel opgelost. Wat een prachtig moment was dat!

In de verte klonk muziek; Drumfanfare TTH marcheerde, met een aangepaste hoeveelheid korpsleden, het terrein op en het feest was meteen compleet.

Er waren ook cadeaus. Cor heeft van Adri de Groot een prachtige foto van een grutto met jong gekregen. Natuurlijk gemaakt in De Wilck met onderaan de foto de datum van deze dag en zijn naam met een kroontje erop.

Ook het bestuur en de (klein) kinderen hadden cadeaus en zo werd het steeds feestelijker.
Natuurlijk waren er bloemen voor de Burgemeester als dank voor haar komst en bloemen voor Marian; voor alle uren dat ze Cor heeft moeten missen.

Door de geweldige catering van Bert kwam niemand wat te kort, voordat de 1.5 meter steeds korter zou worden was het feest afgelopen en kwam er een einde aan een hele geslaagde middag.

Gerda