De jaarlijkse Ganzen(bus) excursie naar Zeeland, was op 25 januari, georganiseerd door Louis Westgeest. De reis startte in lichte mist, grijze lucht, met temperatuur van even boven de 0 graden.
Onze gastheer vertelde dat hij deze week enkele observatietochten had ondernomen, ter voorbereiding. Zoals wij hem langer kennen, bracht hij meteen de stemming erin, met wat leuke anekdotes over wat we mogelijk wel of niet zouden kunnen aantreffen.

De Kleine Zwaan, ondersoort van de Trompet Zwaan uit Siberië, waar 15-20.000 overleven, was nog niet te zien vanuit de bus, maar, even buiten het dorp, zuidelijk al wel, meldden de mannen op de achterbank! Zo hoorden we dat in Shetland er ook een ondersoort Winterkoning populatie te zien is, die daar op (straat-)stenen rondloopt, met kortere vleugels en geen doortrekker is. Zo ontstaat diversiteit!
Ondertussen scheen inmiddels een prachtige zon en luisterden we geboeid naar het verhaal over de Heckrund, gefokt via Spaanse, Corsicaanse en Hongaarse oersoort, met een kenmerkende streep over de rug!

Bij Knooppunt Hellegatsplein, Midden op de Haringsvlietbrug, even voorbij Numansdorp (Z-H). De de hangmosselcultuur rechts, waar zout- en zoetwater scheidt. En links een groep zwartlangharige, diklijvige, groot gehoornde Heckrunderen, “die je echt liever niet tegen wil komen, zomaar als wandelaar” voorspelde Louis op dramatische toon, ja hoor, ze zagen er zeer imponerend uit!

Er werd op de achterbank nog veel gegrapt over link(s) kijken....Dat maakt de reis dubbel geanimeerd en driedubbel door aanwezigheid van ‘Vogelaars van de Heerlijkheden’(kersvers uit de oven meegenomen en tapborrel uit de ijskast).

Ondertussen zagen wij alvast de eerste buizerd, poserend op een boomtak, van oog-tot-oog. Er bleek dit jaar een muizenoverschot te zijn geweest en dat betekende een voedselrijk feest voor een langer verblijf van buizerds!

Bij de eerste stop, Krammersluizen, op het dijkje aan de voet van de windmolen in de rechter plas, geoorde futen, brilduiker, pijlstaart en links op het drooggevallen wad rondrennende zilverplevieren!

Via de polder naar Battenoord jachthaven en dijk, in de mist weliswaar, maar toch kleurig zichtbaar een rijtje roze flamingo’s, niet ver van de kust, met nog twee donkerder roze kleine Chileense flamingo’s erbij!

Vervolgens richting Museum Watersnoodramp (‘53). Louis vertelde over de gevolgen van de stormvloed, met daarna nog de getijden vloed, waar 1850 mensen in verdronken uit de ringdorpen, rond de kerk gebouwd, Oude en Nieuwe Tonge, Dreischor (300 personen).
Voor een aantal deelnemers in de bus lag het onderwerp nog heel gevoelig, van dichtbij meegemaakt; voor anderen herinneringen aan radio en de aktie dekens verzamelen.
Alle bomen zijn vanaf toen afgestorven, meldde Louis, dus er is hier altijd jonge aanplant. Het eiland werd één vlakte van zand, maar was al in een half jaar schoongemaakt door de bevolking!

Bij de caissons, waarin het Herdenkingsmuseum gevestigd is, wordt traditiegetrouw gestopt. Daar zien we ook altijd weer de brilduiker.

In de kwelders richting Heerenkeet, zijn groepen kieviten en kluten. Ook een lepelaar en 3 kleine zilverreigers. De lunch in de nieuwe bijvleugel is welverzorgd en gezeten aan lange tafels een sociaal gebeuren (waar we nu in de ‘social distance’tijd met bijzondere herinnering aan terug denken!)

De stopplaats Brouwersdam is altijd weer nog een zeer geboeid gebeuren, vanwege de roodhalsduikers (zonder rode hals dus, want daar zoek je dan vergeefs naar), brilduikers, 3 zeehonden bij de uitlaat van zoetwatervissen, die in een kolk duiken om te vissen.

Tenslotte nog altijd even door het Botlekgebied, veel techniek en totaal ander beeld. Verder op weg terug langs onze vertrouwd Groene Hartgebied met molen en Starrevaartplas, was de dag weer fijn geweest! Veel gezien, verheugd gelachen en gepraat en van traktaties (!) en de verhalen van Louis genoten! Met dank aan dit leuke gezelschap!

Ludy van Popta


Voor de mensen die graag wilde weten waar we allemaal gestopt zijn. Hierbij de stopplaatsen:
-Parkeerplaats Krammersdam
-Battenoord jachthaven
-Bruinisse Oosterschelde
-Oosterschelde richting Ouwerkerk
-Watersnoodmuseum
-Prunjepolder Moriaanshoofd
-Brouwersdam

Verzamelen, als gewoonlijk aan de Rijndijk 312. De vooruitzichten waren niet zo best maar dat hield ons niet tegen. We waren met zo’n 20 mensen dus daar zou het niet aan liggen.
De eerste bestemming was het gemaal Block van Kuffeler en de Lepelaarsplassen. De auto’s konden we mooi kwijt bij het bezoekerscentrum De Trekvogel. Eerst maar eens een bakkie koffie in de luwte van de auto.
Door de harde wind vielen de waarnemingen tegen. De hele week werden er leuke soorten bij het gemaal op waarneming.nl gezet maar bijna alles had zich ergens verstopt, uit de wind. Bij de brug naast het gemaal zaten wel meerdere Grote Zaagbekken. Die gingen er wel meteen vandoor toen wij er aan kwamen. We zijn naar de vogelhut gelopen dus waren we een hele tijd onder de pannen. Eerst leek de plas bij de hut leeg maar goed kijkend, ontdekten we toch nog wat interessante eenden. Toen we eindelijk weer in de auto’s zaten vertrokken we naar het Jan van der Boschpad. Na wat moeite het pad gevonden. Het motregende viezig. Er was een koffietentje, daar zijn we toen maar neergestreken: dan eerst maar weer een bakkie koffie. Er naar toe lopen was geen optie daarom met de auto dichter naar het uitkijkpunt van het Jan van den Boschpad gereden. Het was donker en waaide erg hard maar duizend?! Wintertalingen maakte het wel weer goed. Hoe langer we keken hoe meer leuke eendensoorten ontdekt werden en zo zijn we nog een hele tijd gebleven. In de verte scharrelde een vos en nog veel verder en nog net te zien, liepen Edelherten. Niemand leek het al zat te zijn en het nog aardig op temperatuur te kunnen houden maar het zicht werd steeds minder dus hadden we niet zoveel tijd meer. Ik had nog twee bestemmingen op mijn lijstje staan: Harderbroek en de Arkemheenpolder bij Nijkerk. Die laatste hebben we maar laten vallen. Op naar Harderbroek. Daar stonden we wel heel erg op de wind en werd het sommigen te koud, die gingen alvast in de auto zitten. Er zat ook niet veel maar toch duurde het nog een hele tijd voor het trotseren van de kou door iedereen werd opgegeven en we naar onze warme huizen terug konden.
JL

Rob en Els hebben een mooie excursie voor ons (24 man) georganiseerd met als centraal thema: Het Haringvliet heeft nu een Kier.

We rijden in colonne naar Stellendam Noordpier, met de verantwoorde snelheid van 100 km/ uur.

Het opkomende tij laat ons veel steltlopers zien en horen. Wulpen, tureluurs, kieviten en zilverplevieren zijn aan het foerageren of staan te rusten. Zaagbekken tuffen in de verte heen en weer. Is er ook een ijseend te zien? Anders komt die later nog wel een keer aan bod.

Ons kersverse excursie team heeft bedacht dat de Brouwersdam ook te bereiken is binnendoor. We wurmen ons door nauwe kronkelige weggetjes met hoge hagen in herfsttooi en komen op plekjes die wij in ieder geval nog nooit gezien hebben. Prachtig, dat wel en tegelijk een leuk idee voor een fietstocht, volgend jaar. De Brouwersdam biedt ook weer de nodige steltlopers met een paar steenlopertjes als extra. Heel in de verte menen de echte kenners een parelduiker te ontwaren. Voor mij is dat iets te ver weg. Gelukkig zie ik wel de alk.

In de sterke stroom bij de spuisluis dobberen aalscholvers, eenden en meeuwen, bijgestaan door 5 zeehonden, in afwachting van een lekker vers hapje. De kuifaalscholver is niet te zien. Vertrokken?

We keren terug naar Stellendam om het nieuwe vogelobservatorium annex natuurgebied het Tij te bezoeken. Maar eerst is er tijd voor een koffie met, een drankje of een kop erwtensoep. Heerlijk relaxed zo, om halverwege even verwend te worden. De erwtensoep past bij het koude weer van deze afgelopen week. Maar wij hebben zon en het is nog steeds windstil. Wat’n bofkonten zijn wij toch. Na een korte ‘lezing’ zonder lichtbeelden over het nieuwe Haringvliet weten we weer iets meer over de laatste ontwikkelingen in dit gebied. Bedankt Els! We gaan het nog modderige pad op dat zich door een mooi bosschage gebiedje slingert en komen aan in de kijkhut. O sorry, het vogelobservatorium. Prachtig ontwerp, mooie balkenconstructie, veel hout en een rieten dak. Geweldige architectuur, zou het een ei zijn?. Alleen: je kunt er niet kijken naar vogels of je moet languit gaan liggen, je in bochten wringen of iets dergelijks. Jammer nou: zoveel moois ( en geld ) besteden en de functionaliteit totaal uit het oog verliezen. Maar toch, we zien nog wel de ijseend en de brilduiker.

We vertrekken nu naar Stad aan ’t Haringvliet. Voor mij weer een first. Zeedijk 22 is tegenover een mooi ganzen gebied en Ans wordt helemaal emotioneel als ze al die “brandjes” ziet.

De volgende stop is voorbij Den Bommel. Op de helling van een glad, steil dijkje installeren we one scopes en we
hebben een wijde blik op heel veel drijfsijsjes. Doordat er nu wat wind is en de zon achter wazige lila
wolkenbanden schuilt, worden scherpe waarnemingen moeilijk.

Voor mij is Goeree ook een beetje thuiskomen. Die akkers met groenbemesting, aardappels die niet geoogst kunnen worden van het natte land, geploegde akkers en akkers gereed om in te zaaien, langgerekte dijken beplant met bomen die als windbrekers fungeren en ga zo maar door: zoals het Zeeuws-Vlaamse land van mijn jeugd.

Het applaus voor Rob en Els, na de loftrompet van Gerda, is welgemeend en zeer verdiend. Wie kan
dit evenaren? Ik heb genoten van de vogels, het weer, het landschap en zeker van het gezelschap. Jullie ook?

Johan

Andre werkt bij de afdeling Onderzoek & Inventarisaties in de functie van Senior projectleider Ecologie. ZIjn expertise:
• Broedvogel- en watervogeltellingen
• Ecologisch onderzoek vogels
• Effecten op vogels inc. milieu-effectstudies
• Exoten
• Natuurbeleid inc. Natura 2000, Rode Lijsten
• Nederlandse en Europese avifauna
• Populatiemonitoring vogels
• Terreinbeheer en vogels

Het was een interessante avond!

Om 8.00 uur ontbijten we en kijken uit naar een laatste bezoek in een bosrijke omgeving.

Als we rond 9.00 uur vanuit het hotel vertrekken, is de man met de bladblazer al weer enige tijd aan het werk. Het is in de ochtend een bekend geluid geworden, dat volgt op de harde disco-muziek die zojuist tussen 4 en 5 uur gestopt is. Na een rit van bijna twee uur maken we een tussenstop.

Onderweg vloog al een Vale gier langs en hier zien we een paar Boomklevers, die flink tekeer gaan.

We vervolgen de weg richting de bossen van Pancas, genoemd naar de grootste boerderij in het gebied.Bij de eerste stop is de oogst nogal mager en bij de volgende stop steekt Johan een korte speech af.Hij bedankt Kees voor zijn uitstekende gidswerk en de goede begeleiding. Voor Kees was dit een van zijn laatste rondleidingen maar hij gaf aan ons graag nog eens van dienst te zijn. Mits hij het niet meer hoeft te organiseren.

We rijden door naar de oevers van de Taag bij Alcochete. Ook hier is de oogst vanwege het getij mager, met uitzondering van enkele steltlopers, veel meeuwen en een grote groep flamingo’s aan de overzijde.

Het is tijd om naar het vliegveld te rijden en de busjes in te leveren. Van enkele deelnemers en van Kees wordt afscheid genomen omdat zij nog verder gaan of via andere wegen reizen. De rest neemt later op Schiphol afscheid met een mooie herinnering aan deze week - Louis

Vandaag gaan we opnieuw naar de omgeving van Cabo de Sao Vicente (de zuidwest punt), om wat meer tijd te besteden aan de roofvogeltrek. Hopelijk werkt het weer mee, want na de bewolkte dag van gisteren is er vandaag plaatselijk een laag hangende bewolking door wind vanuit zee.

Voor we naar Monte da Cabranosa rijden bezoeken we de lagune bij het strand van Martinhal (Lagoa do Martinhal). We komen daar door over de A22 en de N125 richting Vila do Bispo te gaan, dan via de N268 naar Sagres, alwaar we meteen links de afslag nemen naar de kust. Er staan wat chique huizen met goed verzorgde tuinen en rijen geschakelde vakantiewoningen. Vlak bij het strand is een restaurant (Nortada). Helaas gaat dat pas open om 12 uur. Teleurstelling, want Barabara en Wouter zijn een beetje verslingerd geraakt aan de heerlijke koffie die overal in Portugal wordt geschonken. Zelfs in het eenvoudigste kroegje is het kleine kopje espresso (um bica) een waar genot.

Op het strand van Martinhal valt weinig te beleven, het zicht is erg beperkt door de mist. Wel foerageert er een grote groep putters. Er wordt een Helena-fazantje gezien, een graszanger plukt er insecten uit de lucht. Op het strand bij zee ligt een dode geelpootmeeuw. We gaan verder…

De koffiestop is noodgedwongen in een supermarkt in Sagres, waar wat wordt ingeslagen. Er is een koffiecorner annex restaurantje en ook hier is de bica van prima kwaliteit.

In de bus verneem ik dat er een heuse koffiecantate bestaat. Van Bach! Mieke laat me hem horen. Daarna neem ik met Lidwien, die naast me zit, eindelijk eens al haar broers en zussen door. Zij is met haar tweelingzus de jongste van negen (de oudste is overleden). Intrigerend, vind ik zo'n groot nest.

Aangekomen bij het uitkijkpunt Cabranosa staan er wat meer auto's dan de vorige keer.
Wouter verbaast zich over het aantal jonge kinderen met camera's voorzien van telelenzen. Ze zijn druk in de weer. De roodborsttapuit is hun favoriete vogel. Begrijpelijk, hij zit nooit weggedoken, is niet bijzonder schuw en komt makkelijk in beeld. Later hoort Wouter dat er een wedstrijd natuurfotografie is uitgeschreven voor de jeugd.

We lopen naar boven en installeren ons op een van de heuveltjes met wat schaduw, want de zon heeft het inmiddels gewonnen van de mist. Na de massale trek van dwergarenden de vorige keer, is het vandaag wat stiller in de lucht. Het duurt even voor er wat te zien valt, maar dan worden we beloond met de overkomst van een slangenarend, aasgieren, havikarenden, dwergarenden en wat later ook nog een slechtvalk. Met de aasgier gaat het niet goed, zegt Kees Woutersen. Hij is veel meer gebiedsgebonden dan de Vale gier, die soms wel >100km vliegt op zoek naar aas. In Spanje mogen gieren sinds 2006 (?) bijgevoerd worden. In Portugal helaas nog niet. Vogelaars voeren druk uit op de Portugese politiek. Voor wie interesse heeft in gieren: 4vultures.org.

Ter plekke wordt verder nog een beflijster, een kneu en een cirlgors gezien bij een drinkplaats voor de vogels onder aan de heuvel. Waar het water vandaan komt is niet duidelijk. Het lijkt 'gewoon' kraanwater uit een slang. Heel bijzonder, zo ver van de bewoonde wereld. Aan de andere kant van de heuvel zijn veel Theklaleeuweriken. Deze hier hebben nauwelijks een kuif, terwijl ik me van Marokko meen te herinneren dat de Thekla zich van de kuifleeuwerik onderscheidt door een iets langere kuif. Verwarrend.

Na de lunch gaan we nog wat noordelijker op zoek naar de kleine trap. Om niet te veel tijd kwijt te zijn met lopen rijden we terug naar de harde weg richting de kaap en nemen de volgende onverharde weg rechts. Stapvoets rijdend is het lui vogelen, maar een trap zal je niet zien. Bij de eerstvolgende boerderij gaan we te voet verder richting de kust. We lopen een dal in dat duidelijk meer vocht vasthoudt dan de gortdroge omgeving. Geen kleine trap, wel veel grauwe gorzen en een kleine zwartkop, die zich snel verstopt.

Terug bij de boerderij scharrelen twee gorzen. Cirlgorzen is het idee. En zoals zo vaak in de buurt van vee zien we kwikstaarten, gele in dit geval. Ton ziet nog een kortteenleeuwerik en zover ik weet was die niet eerder gezien.

We rijden verder en komen bij Praia do Castelejo, een prima plek voor surfers en zonaanbidders. Het is hier goed toeven, maar wel in zwembroek. Gewapend met kijker en telescoop voel ik me toch een beetje een voyeur, zelfs als Wouter demonstratief de bergwand achter het strand afspeurt naar rotslijsters. Dus snel naar het terras voor een biertje en dat idee hadden er meer.

Als we wat later de weg vervolgen komen we weer uit bij Vila do Bispo en zijn we weer op bekend terrein, in ieder geval voor Kees, die ons met grote voortvarendheid over de snelwegen langs de tolpoortjes loodst. Dat er bij elk poortje automatisch geld van zijn rekening werd afgeschreven zal de meesten van ons zijn ontgaan(?) - Dik (met veel dank aan Wouter B.)

We moeten vroeg op – 1 uur rijden – afspraak is om half 9 varen vanwege het tij. We ontbijten om half 7 uur en om half 8 zit iedereen in de bus. Ja, we kunnen het wel!

We gaan naar Ria Formosa: een waddengebied dat zich uitstrekt van Faro tot net voor de Spaanse grens. Door menselijke activiteiten zoals massatoerisme met bijkomende vervuiling, heeft een drastische achteruitgang van de vogelstand plaatsgevonden. Toch is dit gebied nog steeds aantrekkelijk voor grote groepen meeuwen en steltlopers, maar ook voor de visarend, de ooievaar, lepelaar en reigers. Bij hoog water trekken ze zich terug op de eilanden, die begroeid zijn met spartina maritima ( klein slijkgras ). Bij eb doen ze zich tegoed aan allerlei klein spul, zoals krabbetjes slakjes, schelpdieren, etc.

In Olhaõ gearriveerd om half 9 precies, blijkt de afspraak op half 10 te staan. Iedereen krijgt 3 kwartier vrij wandelen toebedeeld, maar dan blijken we toch wat vroeger te kunnen vertrekken. We worden allemaal weer opgetrommeld en om ongeveer 9 uur varen we weg. Het is 2 uur na laagwater en overal zien we nog mensen zwoegen om schelpdieren (amêijoas) te oogsten. Met vergunning krijg je een perceel toegewezen en dat mag je dan leeghalen. De lagune is zo rijk aan voedingsstoffen dat schelpdieren hier heel snel groeien. Dus er is genoeg voor iedereen.
Onze sympathieke gids/annex schipper João vertelt honderduit over zijn passie, de zee, de lagune en het bijbehorende vogelleven. Wij mogen een paar uur meegenieten. We bevinden ons nu echt in de habitat van de vogels, in plaats van er van buitenaf naar te turen. Aal varend door de grote geul spotten we van alles, waaronder een groot uitgevallen ijsvogel. De reepjes zand en slik worden steeds smaller, dus zoeken grote groepen vogels het hogerop. Vluchten regenwulpen, plevieren, soort bij soort, grote en reuzensterns strijken weer neer op nog kleinere stukjes zandbank.

We genieten enorm van de duikvluchten van de sterns, die enigszins onbeholpen worden nagebootst door de dunbekmeeuw. Wat is dat trouwens een onwijs mooie meeuw, zo slank en gepolijst zit hij in zijn strakke witte pak met roze zweem. Ze duiken onhandig het water in – springen is het eigenlijk – om kleine visjes te verschalken. En met succes. Er wordt geen energie verspild aan loze gebaren. Er wordt gevangen!

Na dit spektakel varen we nog nagenietend naar Desert Island, waar we dure koffie drinken. Enkelen gaan naar de punt van de pier en zien daar meerdere soorten pijlstaartstormvogels. Hierna volgt de oversteek naar het waddeneiland Culatra, waar je alleen met de boot kunt komen. Het milde microklimaat zorgt voor mooie bougainvillea’s, trompetstruiken en bloeiende datura’s. Geen droog blad te zien.

We keren terug naar Olhão, een behoorlijk grote plaats met 45.000 inwoners die vroeger bestond van de sardine- en makreelvangst en de verwerking in fabrieken voor het inblikken.

We gaan een wandeling maken door een aanpalend natuurreservaat waar behalve veel muggen ook twee goede kijkhutten zijn. Één met zeezicht en hele rissen goudplevieren, bontbekjes, bontjes en ander klein grut. De andere hut kijkt uit op een klein verstild zoetwatermeertje met mooie krakeenden, wat dodaarsjes, een driftig poerende watersnip en een paar zilverreigers die zich staan te poetsen. Dan is het plotseling laat, 10 voor 4. Terug naar de bus, want te laat komen, daar houden we niet van. Deze dag gaf ons voor het eert lichte bewolking. Maar juist dank zij die bewolking was het licht ideaal.

Wat was dit een geweldige dag! - Johan en Rob

Het wordt een dag met een gouden randje maar dat weten we nog niet als we vertrekken vanuit ons hotel richting Cabo de Sao Vicente.

De eerste stop is bij een punt waar we een prachtig zicht hebben op de rotsen die rechtop uit de zee rijzen, hier gaan we kijken of we de blauwe rotslijster kunnen scoren. Er zijn veel vissers op de rotsen maar weinig vogels. Eén enkele rotsduif staat te glimmen in de zon. Yolanda ziet het vrouwtje blauwe rotslijster maar is een van de weinige. Een half uurtje blijkt moeilijk te zijn dus het duurt wel wat langer voordat iedereen weer in de bus zit om door te rijden naar de vuurtoren op de Cabo. Het is hier erg toeristisch en dat vinden wij als vogelaars iets minder alhoewel er toch wel souvenirs gekocht worden bij de stalletjes.

Door naar Monte de Cabranosa, de hotspot om de roofvogeltrek te bekijken. Het is erg warm vandaag dus goede thermiek voor de vogels maar weinig schaduw voor ons! We klonteren bij elkaar onder de enige boom die nog beschikbaar is boven op de heuvel. Kees gaat er zelfs bij liggen maar hij is wel de eerste die na ca. een kwartier een zwart puntje in de lucht ziet, en dan geloof je je ogen niet als je je kijker omhoog brengt. Minstens 30 dwergarenden cirkelen rond, een adembenemend gezicht. Het leuke is het speuren of er nog andere soorten tussen zitten. Bij de eerste lichting niet maar later zitten er wouwen en wespendieven tussen. Mooi hoor! Sommigen speuren naar kleinere vogeltjes tussen de struiken maar echt wild is het niet.

We lunchen bij de bus en vertrekken dan nog voor een klein wandelingetje verderop maar het is zo bloedverziekend heet dat dit geen pretje is.

Tijd om naar de boot te gaan in Sagres voor onze pelagische tocht. Veel mensen zijn toch een beetje nerveus omdat ze dit nog nooit gedaan hebben of omdat ze snel zeeziek zijn. Er worden heel wat pilletjes geslikt. Ik ben een van de gelukkigen die vooraan in de boot mag zitten en heb dit soort ritjes al vaker meegemaakt dus weet bij voorbaat al dat ik hier heeeeeel erg van ga genieten. Joehoe: als de boot de haven uit is gaat hij op full speed ver de zee op, wind door je haren en genieten maar. Af en toe zeilen we mee op een lange hoge golf en dan weer duiken we de diepte in. We zien af en toe al een stormvogeltje maar als we ver genoeg de zee op zijn krijgen we een mooie show van deze ADHD-beestjes vooral als de scum uitgegooid wordt. Ook verschijnt er een grote jager en dan zijn er even geen kleintjes meer in de buurt. Oef wat zijn die groot zeg en zo dichtbij dat de telelens bijna niet te gebruiken is. We varen weer naar een ander gedeelte recht op een grote boot af, een vissersboot blijkt. Hier zien we ook de Jan-van-genten goed maar verder is het alleen maar meeuwen. Weer verder en dan komt de dolfijnen show, wauw wauw wauw......wat is dit gaaf. Striped dolphins worden weinig gezien in dit deel van de oceaan dus ook de mensen van de bootmaatschappij vinden dit leuk. Het zijn erg blije dolfijnen, ze springen en dansen op en in de golven: prachtig!

Als de show ten einde is varen we terug richting de rotsachtige kust. Mooi al die grote rotsblokken, prachtige kleuren en grilligheid. We pikken nog een kuifaalscholver mee maar verder is het alleen maar genieten van het uitzicht. Weer aan land worden we getrakteerd door Louis want hij was jarig op deze mooie, avontuurlijke, heerlijke, geweldige dag - Jan en Gerda

De nacht in een drukke toeristenplaats, Albufeira, boem boem, boem, leidde tot een opstand in onze groep, boem, boem, boem. Onze straat is een lange rij disco’s, bars en tattooshops voor dikke Engelsen, boem, boem, boem, die de hele nacht doorgaan. Een deel van de groep slaapt onder een soort machinekamer, boem, boem, boem. Slapeloze hoofden dreigen de receptie met advocaten: iedereen aan de straatkant krijgt een andere kamer met uitzicht op het zwembad, plons, plons. In een mega eetzaal met worst en spiegeleieren ontbijten we tussen vele nationaliteiten, murmel, murmel, murmel.

Om 9 u rijden we in de busjes een uur richting Faro, van Castro Verde naar Guerreiro. Daar stopt het asfalt en hobbelen we 2,5 km verder naar de zoutvlakten van Ludo voor een wandeling. En het natuurgebied Ria Formosa. Tussen Faro en Tavira bevindt zich een 60 kilometer lange lagune met daaromheen een labyrint van eilanden, schiereilanden, zandbanken, witte stranden, duinen.
Strak blauwe hemel, brandende zon. Flamingo’s in het zoute water, broem, broem en zodra er bekkens zijn met minder zout water bespieden we, broem, broem, broem, meer watervogels: bekende grutto’s, deftige kluten, statige wulpen, klagende witte zilverplevieren, overwinterende blauwborsten en ratelende kleine zwartkoppen. Broem, broem. Een reuzenstern met jong. Broem, broem. Veel vliegtuigen stijgen vanaf vliegveld Faro bulderend boven ons hoofd. In de zoutpannen is het zinderend warm, aan de rand van het getijdengebied af en toe een iets minder warme bries vanaf de oceaan. Sneeuwpoppen van zout en metershoge witte bergen. Bij de groene golfbaan met dure huizen en een grote zoetwaterplas zien we de rode snavel van de purperkoet. Een oudervogel zwartkopwever vangt insecten en brengt ze linea recta naar het jong in de struik. Boterhammen smeren en beleggen met boter en kaas in de kijkhut Bird Hide (ja, we blijven Hollanders).

We rijden verder naar de noordkant van de duinenrij, Vilamoura. Geen bassen, geen vliegtuigen. Hoera. Aan de zuidzijde de verfrissende oceaan met bulderende heldere golven. (Esteiro de Ancâo). Koffie en frisdrank in een cafeetje. De hittebestendigen lopen naar het einde van de duinenrij in de hoop meer vogels te spotten op het heetst van de dag. Weinig dus. De anderen drinken door in het café.

Bij terugkomst een verfrissende duik in ‘ons’ zwembad, uit rusten in de koele kamers en buiten eten van een overvloedig lopend buffet. En tenslotte: ‘lijsten’! - Lidwien en Els

We staan vroeg op vandaag, vroeger dan anders. Op die manier willen we wat eerder op de dag naar vogels gaan kijken, als de vogels actiever zijn (en wij dus ook) omdat het nog niet zo warm is. Nog voor het ontbijt spotten wij blauwe eksters vanaf ons balkon.
Vanmorgen gaan wij opnieuw de steppen van Castro Verde bezoeken. Omdat we daarna doorreizen naar de Algarve, worden de koffers in een afgesloten ruimte gestald. Die halen wij vanmiddag op.

Wij maken 4 stops en bij de eerste stop is het al feest, eerst worden grote trappen gespot en daarna grielen (13). Meestal zie je die niet met poten en al, steken ze alleen hun kop boven het gras, nu zijn ze goed te zien, zij het ver weg. Deze bijzondere waarnemingen worden gelardeerd met steenuil, hop, kievit en de twee soorten eksters. Bij de tweede stop worden overvliegende zwartbuikzandhoenders gezien. Steenpatrijzen haasten zich om over een heuveltop te verdwijnen en een 1 pixel steenarend wordt als zodanig herkend in de verte. Opvallend veel klapeksters worden waargenomen.

Bij de volgende stop wordt keizerarend gezien. De laatste stop is op een heuvel - bij een kerkje - met een prachtig uitzicht over de omgeving. Een kalanderleeuwerik geeft nog akte de presence, terwijl de rest van de vogelwereld op een vliegenvanger na siësta houdt. Tijd om te gaan lunchen. In een supermarkt in Castro Verde wordt de lunch voor de hele groep ingekocht en in een parkje genuttigd. Onze ervaren gids heeft blijkbaar niet zoveel ervaring met lunches inkopen, want al snel blijkt er een te kort aan broodbeleg en dat moeten wij dan maar zelf op lossen. Boven ons hoofd zitten veel mussen en een enkele Europese kanarie.

Na de lunch vertrekken wij naar de Algarve, zo’n 86 km rijden. Voordat wij naar het hotel gaan, bezoeken wij eerst nog het enige zoetwaterplasje in de Algarve op zoek naar een purperkoet, die slechts door één deelnemer wordt gezien. De purperreigers zijn al vertrokken. De toppers in dit gebiedje zijn de zwartkopwevers. Een Afrikaanse weverssoort die zich in de Algarve gevestigd heeft. Opvallend veel graszangers en roodborsttapuiten zijn hier. Verder St-Helenafazantje, Cetti’s zanger en verschillende soorten watervogels. Zoals op veel plaatsen in Portugal loopt er langs het plasje een verhoogd houten looppad, van waaruit alles goed waar te nemen is.

Op naar het hotel dat midden in Albufeira gelegen is. Een bekend uitgaansoord in de Algarve. Het hotel beschikt over een zwembad, waar wij dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Het is zo druk in dit hotel dat wij als groep verspreid over de eetzaal het diner genuttigd hebben. De volgende dagen zou dat beter geregeld zijn. Na het eten gaan we lijsten. Dat klinkt makkelijker dan het is, overal is het druk en is er muziek, maar het lukt. Ruwe schatting is dat er nu 117 soorten op de lijst staan.

Van buiten beginnen de discogeluiden aan te zwellen en in het hotel zelf probeert een Cubaan met saxofoon en vals zingend dit te overstemmen. Gedachten komen op om een inzamelingsactie te houden voor onze muzikant, voor een vliegticket naar Cuba. Onze hotelkamer ligt recht tegenover de straat met disco’s. Oordoppen kunnen de herrie niet buiten houden. Dus naar de receptie voor een andere kamer. Die wordt ons voor de volgende dag beloofd. Wij vragen om een kamer zonder herrie. De receptioniste antwoordt dat er maar twee keuzes zijn, kamers met veel herrie en kamers met minder herrie. Zo beginnen wij aan onze nacht - AJJ + CM

Om 09.00 uur vertrekken we uit Praja del Sol richting Setúbal om naar de ferry te komen. Het duurt 25 minuten om naar de overkant van het water te komen. Als we overvaren zien we vlak voor aankomst nog tuimelaars. Ook wordt er een op een zwarte zeeëend gelijkende vogel gezien: een treurmaina. Er worden gelijk weer flink wat foto’s geschoten.

Daarna rijden we richting Alcacer do Sal waar een prachtig punt is om over de Sado te kijken, maar ook mooi gezicht op duinen en de oceaan omdat het een landtong is. Het gebied doet ook heel Slufterachtig aan, echt genieten van zo’n mooie omgeving. We zien de eerste jan-van-genten, hoog in de lucht drie dwergarenden, en we horen het rateltje van het sint-helenafazantje. We steken door naar het puntje van de lagune waar rijstvelden zijn. Er wordt gestopt voor een stuk of vijf sint-helenafazantjes om ze weer uitgebreid te fotograferen.

We rijden door naar Palafita de Carrasqueira, een havengebiedje dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat. Wel erg vervallen helaas. Het is heel erg warm. We stoppen er om te lunchen. Ondertussen worden waargenomen: bontestrandlopers, bontbekplevieren, in de verte lepelaars, ibissen en kleine zilverreigers. Onderweg nog een koffie of ijsjes stop. We zien een mooie Japanse mispelboom, granaatappelboom, een schitterende hibiscus en een citroenboom.

We rijden door naar Castro Verde en gaan naar het hotel met zwembad. Busje 3 keert terug naar de vorige stop ivm een vergeten rugzak.

Om 17.30 staan we alweer klaar voor vertrek om naar de grote trappen te gaan kijken. Vanaf de snelweg gaan we naar de parallelweg en meteen zien we vliegende trappen. Van de staande trappen hebben sommige mannetjes hun staart opstaan. We gaan helemaal ‘uit ons dak’!

Het rode avondlicht is werkelijk prachtig bij een dalende zon, maar het blijft drukkend warm. We rijden om een paar boerderijen heen en we zien in de verte nog een biddende grijze wouw en een klapekster.

We hebben genoten van een werkelijk prachtige dag met een mooie score wat betreft de te verwachten waarnemingen - Pierre en Mieke

We staan klaar voor vertrek. Vanaf het hotel werpen we nog een snelle blik door de Rua dos pescadores richting strand. We zijn geen badgasten maar vogelaars, dus snel in de busjes zuidwaarts naar Setubal. Vandaar oostwaarts naar de Reserva do Estuario do Sedo. Aan de brede zandige oever zetten we in het zonnetje de telescopen op. Veel water, en in de verte vogels op een lang en smal eiland. Groepjes flamingo's, wat aalscholvers, gr.mantelmeeuw, kemphaan, zilverplevier, regenwulp, steenloper, rosse grutto, bonte strandloper, visarend, zwarte kraai.

Op weg richting Gambia roept Rob opeens: “ Stop, stukje terug, in de derde boom, op de laagste tak een steenuiltje.” Gelukkig reageert Johan direct en dan zien we vlak langs het pad het steenuiltje. Ans maakt een mooie foto, die wij vervolgens allemaal meteen willen hebben.
Gambia ligt pal ten zuiden van de N10. Hier liggen voormalige visvijvers. Langs het pad poeltjes, kanaaltjes en moerasjes. Een grote groep flamingo's ziet ons langzaam naderbij komen en gaat uiteindelijk op de vleugels. Een mooi gezicht. De steltkluten zijn iets minder schuw. We spotten ook een groenpoot, robotap, kleine zilverreiger, dodaars, kievit, bruine kiekendief, oeverloper, witgat, st.helenafazantje.

Na de lunch mogen we zowaar aan een stukje cultuur ruiken: bezoek aan de getijdenmolen van Mourisa. Eerste bouw in 1601, in de 17e eeuw opgeknapt en nu in gebruik als eco museum. Prachtig gelakte graan stortbakken boven de in de onderbouw liggende molenstenen. Langs de weg naar de molen staan heel mooie silhouetten van vogels in cortenstaal. Op het slik van het haventje liggen wat kleurrijke bootjes, eentje was tot een doorkijk wrak verworden. Altijd pittoresk.

Na de lunch rijden we door de Serra da Arrábida naar het uiterste westen, de Cabo Espichel. In 1410 werd hier een eerste heiligdom opgericht ter ere van Nossa Senhora da Pedra Mua, met er omheen huizen voor de bezoekende pelgrims. De nieuwe kerk dateert van 1701. Vlak aan de afgrond staat het kleine witte Hermitage of Memory uit de 15e eeuw, precies op de plaats waar Maria was verschenen. Op de houten deur waren buisjes bevestigd, met erin boeketjes blauwe bloemen.
Van cultuur naar archeologie is hier geen grote stap. Een kleine groep wandelt naar de rotsige kust om gefossiliseerde pootafdrukken van dinosaurussen uit het Jura tijdperk te bekijken. Een prachtige geaccidenteerde wandeling langs rotspartijen met hier en daar trossen rode bessen van de Mastiekboom. Deze boom blijft hier een lage struik. Met gepaste eerbied bekijken we de holten in de bodem, pegadas do dinossauros.

Terug bij de kerk is het hoog tijd om ons aan het vogelen te wijden. Rondom de kaap vliegen behoorlijk wat Jan van genten. Veel te vroeg voor ons gevoel is het tijd voor de terugreis, een heerlijke dag met veel vogels, veel zon en zowaar een scheutje cultuur - Els en Marian

Vroeg, héél vroeg ging de wekker, maar dat was even niet anders. Eindelijk, meer dan een jaar wachten: vandaag gaan we naar Portugal. Iedereen was goed op tijd, uiterlijk om 4.45uur op Schiphol gearriveerd, door een lift te krijgen, met een taxi of openbaar vervoer te komen.

Het vliegtuig van de TAP ging pas om 7.00 uur maar de tijd ging toch wel snel. Inchecken, bakkie doen, mensen kijken…

Om ongeveer 9.00 uur kwamen we in Lissabon aan maar in de tussentijd was er wel een uurtje gesmokkeld. In Portugal hebben ze GMT. Toen we met onze koffers herenigd waren stonden Kees Wouterse van Aragon Reizen uit Spanje, Lidwien die met de trein was gekomen en Ans en Cor die er al een paar dagen waren, al op ons te wachten.

Hierna zijn we naar de busjesverhuur gelopen. Die was in een hal waar al de bekende verhuurbedrijven zaten; een compleet straatje. Het duurde erg lang voor we de busjes meekregen. Aan weerskanten stonden elk twee of drie chauffeurs en werd er heen en weer gelopen en gebeld. Alsof ze voor het eerst verhuurden. Ik weet niet wat het probleem was maar op den duur konden we de busjes zoeken. Zoeken du en gevonden. Nogal krap voor al onze bagage, die vogelaars ook altijd, maar ze de stoelen zaten prima.

Als snel reden we op de brug over de Taag: de Vasco da Gama van 17km lang. We moesten aan de onderkant van de Taag zijn en hebben Alcohete Moinho de Maré met oude zoutpannen en een in ere herstelde molen met het Nationale reservaat met het estuarium van Sado, Sito Das Hortas en Samouca bezocht. Het was te zien dat we in Zuid-Europa waren, de Flamingo’s waren zeer talrijk. Zo’n eerste dag leverde mij al vier nieuwe soorten op.

Hierna was het tijd om naar het hotel te rijden. Het plaatsje waar we twee dagen zouden verblijven heet Costa Caparica. Dat was een soort Katwijk aan Zee want in de routebeschrijving werd gewaarschuwd niet naar Caparica, “Katwijk Binnen” te rijden. Het hotel staat midden in het stadje.

En toen we, met tegenzin ons paspoort hadden ingeleverd en onze kamer hadden gevonden bleken wij een kamer met nog net uitzicht op zee te hebben. De zon ging snel met een mooie gele lucht, onder. Eten deden we in een zaakje een eindje verder op. Terug in het hotel werd de vogellijst nog bijgewerkt maar na zo’n lange, mooie dag was bij mij het licht al uitgegaan.

Als we net uit de auto gestapt zijn vliegen er twee reuzensterns over de parkeerplaats, wauw mooi. Jammer voor degene die een andere route genomen hebben en later aankomen want dan zijn de vogels inmiddels gevlogen! We zijn bij de IJdoornpolder nabij Durgerdam, het pittoreske plaatsje wat er deze morgen prachtig bij ligt. In het riet zijn de baardmannetjes druk en af en toe vliegen ze er uit maar het gaat te snel om ze goed te kunnen observeren. Ze duiken weer diep in het riet en weg zijn ze. Op de plas is het rustig en tegen de zon inkijkend lijken alle vogels ineens zwart te zijn. Een aantal van ons zien een grote roofvogel in een kale boom, buizerd of ……..? Voordat we een telescoop hebben georganiseerd is hij al gevlogen. Even later vliegt er een visarend over dus…..conclusie het was een visarend en nu wel goed in beeld voor iedereen.

We rijden naar de zuidoosthoek van de Gouwzee waar we flink wat krooneenden op het water treffen. Een soort die we niet zo vaak zien.

Door naar de Bak en Schorren van Den Oever. Sinds we tijdens een vorige excursie het toilet gebouwtje hier ontdekt hebben is iedereen blij als we er zijn, er wordt zeer goed gebruik gemaakt van de ontdekking en niet alleen door de dames. Net als we ons hoofd boven de dijk uitsteken gaan er enorme zwermen vogels de lucht in. Te ver om te beoordelen wat, maar wel spectaculair om te zien. Door het mooie rustige weer lopen we helemaal naar het einde van de dijk waar vele van ons nog nooit eerder geweest zijn omdat je meestal van de dijk afwaait. Het is een zeer gevarieerd aanbod aan vogels wat we zien. Enorme hoeveelheden kanoeten, goudplevieren, grutto’s en scholeksters staan op het wad. De bijzonderste waarneming is een witte scholekster.

Na deze mooie stopplek rijden we naar het dorp De Haukes, een gat in de Wieringermeer waar een weiland onderwater is gezet. Hier treffen we één zwarte ruiter die zich mooi laat fotograferen en, wat ik nog nooit had gezien, een enorme groep Nijlganzen.

Bij Balgzandpolder vinden we een witte spreeuw, het lijkt een dag van de bijzonder vogels te zijn maar helaas worden de blonde ruiters bij Het Koegras niet gevonden. Maar ik weet zeker dat iedereen zeer tevreden naar huis gaat want het was een prachtige excursiedag. Bert bedankt voor de organisatie.

We vertrekken in colonne naar de bloeiende hei van Ermelo. Bij de groep blijven is niet mijn sterkste kant. Ik heb toch navigatie? Hoewel Postweg no. 50 niet ingetoetst kan worden, kies ik maar voor 4. Nou dat hebben we geweten. De Postweg is een zandweg die halverwege dood loopt en via een 10 minuten durende rondrit bereiken we de ongeruste groep waarvan de leider ons vermanend toespreekt.: Voortaan braaf zijn.

We lopen door een beschaduwde laan richting het uitgestrekte heideveld en we zullen die dag nog veel keren de schaduw opzoeken. Het is echt een gevalletje:”hoe warm het was en hoe ver”. Van onder de eerste grote boom hebben we uitzicht op rondvliegende grauwe vliegenvangers. Dit zijn voorspelbare vogeltjes, ze komen altijd weer terug naar dat fijne takje met uitzicht.

We hebben deze dag geen haast, maar de wandeling van 6 km. moet wel gemaakt worden. We zien hier en daar een tapuit, waaronder ook roodborsttapuit. Hoog in de lucht miauwt en cirkelt een buizerd. Zwaluwen jagen een roofvogel weg. Welke is mij niet duidelijk geworden. Als we op het hoogste punt van het heideveld staan, denk ik de zoveelste tapuit te zien op een takje hei. Hij is wel erg geel/ oranje. Bovendien heeft hij een overduidelijke oogstreep. Conclusie: een paapje (of toch een paap?)

Eigenlijk gingen we niet voor de vogels, dus alles is mooi meegenomen, toch? We gingen voor de hei, die plotseling besloot toch nog in bloei te schieten. Wat een pracht, onder zo’n blauwe lucht met dankzij de regen van een paar weken terug ook nog wat fris groen. De temperatuur is wel een dingetje, zweterig, zullen we maar zeggen. Zo halverwege de wandeling draaien we terug richting schaapskooi. Af en toe moeten we wel opzij stappen voor hijgende en puffende mountainbikers. De gewone fietsers doen het wat rustiger aan.

Ons wacht nu appelgebak met slagroom. Niet zoals ons beloofd was in gigantische hoeveelheden, maar een mager streepje op het schoteltje naast het gebakje. Nou die dames waren ”zunig” hoor. Het Zeeuws meisje is er niets bij.

Schaduw is wat wij nu zoeken, samen met nog wat andere bewonderaars van de grote stille heide. Na deze rustperiode, welverdiend, gaan we weer terug richting Amersfoort en stoppen nog even bij Stoutenburg waar een mooi natuurterrein is ingericht. We zoeken de kijkhut, zien de oeverzwaluwenwand, maar zien geen vogels; die vinden het te heet. En ook geen kijkhut. Voorbijgelopen.........???

We bedanken Johan en Jolanda voor hun organisatie en de gezellige dag en vertrekken richting Hazerswoude.
Einde van een mooi dagje de hei op. Johan