We speelden weer voor Vroege Vogels en na het ontbijt kreeg onze derde dag twee gezichten: de ochtend was nog voor de Ebrodelta en in de middag zouden we het naar het westen hogerop gaan zoeken. Ofwel: verplaatsing naar de stepperegio van Los Monegros langs de Ebro en haar zijrivier de Cinca. Uiteindelijk zouden we in het stadje Alcolea de Cinca onderdak en voeding krijgen, met nog een paar stops onderweg voor meerdere doeleinden. Doelsoort was ’s morgens de Woudaap, maar dit lukte helaas niet: de meestal beste plek was gemaaid en de andere locatie gaf “niet thuis”. Maar we genoten Vroeg in de middag (de lunch werd gewoonlijk naar believen tijdens het vogelen verorberd) verlieten we de delta. Al gauw reden we een stuk hoger stroomopwaarts en keken we regelmatig over de Ebro uit. Hier werd de enige Roodstuitzwaluw van de hele vogelreis gespot, bravo! Later belandden we in de autonome regio Aragón en wat noordelijker bereikten we bij het stadje Fraga de Cincarivier, die wat zuidelijker in de Ebro uitmondt. Intussen was ook de eerste Scharrelaar rijdend ontdekt (er zou er nog maar eentje volgen) en vanaf nu werd de Bijeneter vaak aangekruist. Langs de Cinca maakten we een korte viceversa-wandeling tussen de rivier met hellingbossen aan de ene en rotsen met steppebegroeiing aan de andere kant. Dit leverde dan ook aardig wat  vogelvariatie op: we zagen en/of hoorden o.a. Buidelmees, de eerste Koekoek en idem Nachtegaal  (waarvan er nog tientallen zouden volgen), Baardgrasmus en Cirlgors.

We naderden onze bestemming: het stadje Alcolea de Cinca. Kort daarvoor reden we nog steil omhoog naar een prachtig uitzichtpunt. Vanaf een stepperots keken we over o.a. de bedding van de Cinca.-rivier.                
Genieten geblazen dus, ook van de zwaar geblondeerde Westelijke Blonde Tapuit die zich er aandiende. Vervolgens het laatste stukje langs torenhoog boven ons uitstekende kaarsrechte rotswanden (met o.a.  Alpengier- en Rotszwaluw). In ons volgende verblijf (Kees met alweer: “Ons dorp”) gearriveerd bleek de soortenlijst fors aangegroeid tot 121 (waaronder nu ook de Vale Gier) en begaven we ons na het diner voldaan te bedde.