Zomerexcursie naar de heide
Ermelosche heide

Tijdens de geweldige Hemelvaart dagen met de VWG liepen we onder andere op de heide bij Ermelo. 's Avonds werd het plan geboren om voor de opening van het nieuwe vogeljaar een extra excursie te doen naar dit gebied en wel op zondag 25 augustus. Dan staat de heide in volle bloei en is het daar bloedje mooi!

De Ermelosche Heide is een heidegebied bij de Nederlandse plaats Ermelo. Het terrein is zo'n 343 ha en ligt ten zuidoosten van de plaats Ermelo. Aan de oostkant wordt de Ermelosche Heide begrensd door de provinciale weg N302. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd.

Het terrein is door de eeuwen heen door verschillende groepen mensen in gebruik geweest. Men vindt er grafheuvels uit de tijd van de klokbekercultuur. In de Romeinse tijd, omstreeks het jaar 170, lag er een marskamp voor het Romeinse leger dat zo'n 9 ha groot was en plaats bood aan zo'n 4000-6000 legionairs. De contouren hiervan zijn nog duidelijk in het landschap te herkennen. De aarden verdedigingswallen van het Romeinse marskamp hebben de status van rijksmonument en zijn in 2006 deels gerestaureerd. In de 20e eeuw was het terrein in gebruik als militair oefenterrein. Tegenwoordig is het terrein grotendeels in gebruik als natuurterrein en is beschikbaar voor dagrecreatie. Het terrein wordt doorkruist door fiets-, wandel- en ruiterpaden. De heide wordt het hele jaar begraasd door een schaapskudde. De gemeente Ermelo is eigenaar van het gebied.

We verzamelen om 8.00 uur 's morgens bij de bekende parkeerplaats aan de rijndijk 312, Hazerswoude Rijndijk.
We lopen een route van 6 kilometer. Daarna en dat kan natuurlijk niet uitblijven.... is het tijd voor appelgebak met catastrofale hoeveelheden slagroom: hhhmmmmm.

Daarna blussen we de dag af met een bezoek aan de vogelkijkhut de Schammer te Leusden. Als de benen het toelaten kun je nog een rondje pakken aldaar. Vogels: blauwborst, karekiet, lepelaar, tureluur, etc. Het gebied is in 2011 aangelegd (beheerder: Utrechts landschap).

Verslag 25 augustus 2019
We vertrekken in colonne naar de bloeiende hei van Ermelo. Bij de groep blijven is niet mijn sterkste kant. Ik heb toch navigatie? Hoewel Postweg no. 50 niet ingetoetst kan worden, kies ik maar voor 4. Nou dat hebben we geweten. De Postweg is een zandweg die halverwege dood loopt en via een 10 minuten durende rondrit bereiken we de ongeruste groep waarvan de leider ons vermanend toespreekt.: Voortaan braaf zijn.

We lopen door een beschaduwde laan richting het uitgestrekte heideveld en we zullen die dag nog veel keren de schaduw opzoeken. Het is echt een gevalletje:”hoe warm het was en hoe ver”. Van onder de eerste grote boom hebben we uitzicht op rondvliegende grauwe vliegenvangers. Dit zijn voorspelbare vogeltjes, ze komen altijd weer terug naar dat fijne takje met uitzicht.

We hebben deze dag geen haast, maar de wandeling van 6 km. moet wel gemaakt worden. We zien hier en daar een tapuit, waaronder ook roodborsttapuit. Hoog in de lucht miauwt en cirkelt een buizerd. Zwaluwen jagen een roofvogel weg. Welke is mij niet duidelijk geworden. Als we op het hoogste punt van het heideveld staan, denk ik de zoveelste tapuit te zien op een takje hei. Hij is wel erg geel/ oranje. Bovendien heeft hij een overduidelijke oogstreep. Conclusie: een paapje (of toch een paap?)

Eigenlijk gingen we niet voor de vogels, dus alles is mooi meegenomen, toch? We gingen voor de hei, die plotseling besloot toch nog in bloei te schieten. Wat een pracht, onder zo’n blauwe lucht met dankzij de regen van een paar weken terug ook nog wat fris groen. De temperatuur is wel een dingetje, zweterig, zullen we maar zeggen. Zo halverwege de wandeling draaien we terug richting schaapskooi. Af en toe moeten we wel opzij stappen voor hijgende en puffende mountainbikers. De gewone fietsers doen het wat rustiger aan.

Ons wacht nu appelgebak met slagroom. Niet zoals ons beloofd was in gigantische hoeveelheden, maar een mager streepje op het schoteltje naast het gebakje. Nou die dames waren ”zunig” hoor. Het Zeeuws meisje is er niets bij.

Schaduw is wat wij nu zoeken, samen met nog wat andere bewonderaars van de grote stille heide. Na deze rustperiode, welverdiend, gaan we weer terug richting Amersfoort en stoppen nog even bij Stoutenburg waar een mooi natuurterrein is ingericht. We zoeken de kijkhut, zien de oeverzwaluwenwand, maar zien geen vogels; die vinden het te heet. En ook geen kijkhut. Voorbijgelopen.........???

We bedanken Johan en Jolanda voor hun organisatie en de gezellige dag en vertrekken richting Hazerswoude.
Einde van een mooi dagje de hei op. Johan

Georganiseerd door
VWG

Meer informatie bij
Public Relations: