Knotten - Werk langs de Maas
Heggen vlechten langs de Maas

Verslag 20 oktober 2017
Toen de knotploeg van de VWG in het najaar van 2016 voor het 5e achtereenvolgende jaar een natuurgebied in Noord-Nederland op stelten zette, leek er met dat lustrum een einde aan deze traditie te komen. Gastheer en initiatiefnemer Wilfred Alblas maakte tot verbijstering van velen bekend te vertrekken uit de mooiste streek van Nederland. Zonder overleg met het bestuur van de VWG had hij een nieuwe betrekking aanvaard bij de Stichting het Limburgs Landschap, aldus Assen voor Arcen, Groninger koek voor vlaai, moi voor Ha-je, en grote voor middelste bonte spechten inruilend. De opportunistische knotters zagen onmiddellijk een kans in deze bedreiging voorgoed verstoken te raken van hun jaarlijkse hoogtepunt. Nog in Westerbork werd een geraffineerde lobby gestart. "Daar in het zuiden heb je in De Maasheggen toch mooie hagen, Wilfred?" "Dat kost toch heel veel tijd en geld om die goed te beheren?" "Wij kunnen heel goed heggen vlechten hoor! Tenminste, dat denken we wel want we hebben het nog nooit gedaan!" Hoe creatief ook, van feitenkennis konden deze knotters niet beticht worden. Zo beheert Stichting het Limburgs landschap geen Maasheggen. Niet zo gek, want de Maasheggen liggen helemaal niet in Limburg maar in Brabant. De rol van Wilfred leek daarmee uitgespeeld. Of toch niet!

Eenmaal op zijn nieuwe werk aangeland, werd hij voorgesteld aan het hoofd bedrijfsvoering van de Stichting. Zeg maar de man die zorgt dat de rekeningen en salarissen betaald, gebouwen verzekerd, de begroting opgesteld en het archief bijgehouden wordt. Deze Marius Grutters bleek naast zijn onmiskenbare financiële en administratieve kwaliteiten ook een hobby te hebben. Maasheggen vlechten!

Nou ja, hobby? We kunnen beter spreken van missie. Marius bleek de man die persoonlijk de maasheggen en het maasheggenvlechten op de kaart heeft gezet. Hij is bovendien auteur van een tweetal standaardwerken over de maasheggen en het heggenvlechten. Geboren en getogen op een steenworp afstand van de plek waar de knotploeg een onderkomen had gevonden. In De Vilt, u weet wel tussen Werveld en Helbroek. Daar hield Marius een prachtige presentatie over de maasheggen. Gewapend met hiep en halve maan wist hij de knotters te boeien met verhalen over de koning van Engeland, het Duits lijntje, verse geitenmelk, de keel en meanderende dan wel vlechtende rivieren. De kwaliteiten van de maasheggen werden met 6 V's samengevat, waarvan echter alleen de V van voortplanting bij de toehoorders bleef hangen. Het liep al in de kleine uurtjes toen Marius de verschillen uiteenzette tussen de eenstijlige en tweestijlige meidoorn. Zelfs toen het ging over de kruisingen daartussen, de zogenaamde geen-stijlige meidoorn, bleef zijn gehoor bij de les.

De knotters konden bijna niet wachten, zo graag wilden ze deze boeiende struiken gaan vlechten. Daartoe moesten ze nog 1 nacht naast snurkende kamergenoten doorstaan.



Georganiseerd door
VWG

Meer informatie bij
Ronald en Margot Klingers