Al eens eerder heb ik de loftrompet gestoken over de wulp. Een bescheiden, grote,
bruine vogel op hoge poten die geen kraai kwaad doet (buiten het broedseizoen
althans), die kalm met zijn opvallend lange snavel in weilanden en slikken prikt
op zoek naar eetbare diertjes en die nu en dan zijn melancholische en onmiskenbare
roep laat horen. Soms zie je ze in kleine groe
Deze wulpen (Numenius arquata) in de Generale Polder
- er zaten er zo'n zestig - zitten hier wat te eten en te dommelen, maar
zodra er een slechtvalk in de buurt komt, vliegen ze in grote paniek op
pen, soms met honderden tegelijk. Een van hun slaapplaatsen is De Wilck. Daar
komen 's avonds van alle kanten de wulpen naartoe vliegen, schimmen tegen de avondlucht,
zo rond de duizend vaak. Ze vormen op de weilanden een langgerekte, bruine vlek.
En dan ineens zijn ze onzichtbaar in het steeds donkerder wordende gras.